Հարկավ, օրհնված մոմն աստվածային ընծա է, հավատքի խորհրդավոր առարկա, ուստի այն երբեք չի՛ եղել և չի՛ կարող դառնալ հարկվող ապրանք

ՀԱՎԱՏԱՎՈՐ ՀԱՅՈՐԴՈՒ ԿԱՄԱՎՈՐ ԸՆԾԱՆ ՏԻՐՈՋՆ ՈՒ ՆՐԱ ՏԱՃԱՐԻՆ

Վերջին ժամանակներս շատ է խոսվում մեր լույս հավատքի բարեպաշտական մի գեղեցիկ, խորհրդավոր ու հոգեպարար ավանդույթի, գործողության մասին: Եվ այդ խոսքերն այնքան սառն են, այնքան օտարաշունչ, որ, կարծես, ուզում են դառնալ բուք ու բորան՝ մարելով ու խեղդելով նաև մեր սուրբ տաճարների մոմերը... Այն մոմերը, որոնք հավատավոր հայորդիք (կամ օտարազգի բարեպաշտ անձինք) իրենց սրտի ազնիվ մղումով, անպայման իրենց իսկ դրամով, փափագում են եկեղեցում ձեռք բերել և վառել: Այո, դարերի հոլովույթում մի նվիրական ավանդություն է ձևավորվել Հայոց Եկեղեցում (և ոչ միայն մեզ մոտ), որ հայ հավատացյալը մոմը պետք է վերցնի հենց եկեղեցում և եկեղեցու խոնարհ պաշտոնյայի ձեռքից, և այդ մոմը հենց տվյալ անձը պետք է գնի՝ որպես իր արդար վաստակից կամավոր ընծա Տիրոջն ու Նրա սուրբ տաճարին:

Եվ, այսպես, մոմավառությունը դարձել է յուրօրինակ մի մատաղ՝ բոլորանվեր ընծա Սուրբ Եկեղեցու առաքելությանը:

Եվ այս ամենին ի վկայություն կուզեմ բարձրաձայնել մի եղելություն. օրերս, երբ առիթն ունեցա Մայր Աթոռում ողջունելու մեծահամբավ օպերային երգչուհի Մարիա Գուլեգինային, միասին այցելեցինք նաև Սբ Հովհաննես Մկրտիչ և Սբ Վարդան մատուռ-մկրտարան՝ աղոթք անելու և մոմ վառելու: Որպես պատվարժան հյուրի՝ անկեղծ փափագն ունեցա ինքս մատուցելու նրան մոմեր, սակայն բարեպաշտ երգչուհին կտրուկ կերպով հրաժարվեց իմ մոմերից՝ ասելով, որ ավանդություն է և ամեն մեկն իր գումարով պետք է եկեղեցում մոմը վերցնի լուսարարից (իմա մոմավաճառ): Խոնարհաբար տեղի տվեցի և զիջեցի...

Հարկավ, օրհնված մոմն աստվածային ընծա է, հավատքի խորհրդավոր առարկա, ուստի այն երբեք չի՛ եղել և չի՛ կարող դառնալ հարկվող ապրանք:

Արդ, թող ամեն վերին պաշտոնյա հիշի և խոնարհաբար պահի մեր ամենքիս Արարիչ և Տեր Հիսուս Քրիստոսի այս պատվիրանը. «Գնացե՛ք, տվե՛ք կայսրինը՝ կայսեր և Աստծունը՝ Աստծուն» (Մատթ. ԻԲ. 21):

Ասողիկ աբեղա Կարապետյանի ֆեյսբուքյան էջից

Լուսանկարում հայկական ծագում ունեցող աշխարհահռչակ օպերային երգչուհի Մարիա Գուլեգինան Սուրբ Հոր կողքին է