Ինչու՞ է Հայաստանը ԲՌՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ բաստիոն

«Հայկական ալիքը» գրում է. «Այսօր շատ երեսպաշտ արևմտյան կառույցներ հաճախ են խոսում Հայաստանում ժողովրդավարության բարձր ցուցանիշների մասին: Դե-ֆակտո իշխանություններն էլ այնքան են ոգեշնչվում այդ հայտարարություններից, որ իրավամբ սկսում են հավատալ, որ ժողովրդավար են: Եվ եթե այսքանով ավարտվեր ամեն ինչ, գուցե այսքան անհեթեթ չթվար այս իրավիճակը: Սակայն այսօր Հայաստանում միայն թեյնիկներն ու արդուկներն են մնացել, որ չեն շեփորահարել «ժողովրդավարության աննախադեպ ցուցանիշների» մասին ՀՀ-ում: Դե իսկ մենք սովորության համաձայն, ներկայացնում ենք միայն հավաստի փաստերը. փաստեր, թե ինչու է Հայաստանը ԲՌՆԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ բաստիոն:

1. Օրենսդիր և դատական համակարգի հետապնդում

2019 թվականի մայիսի 8-ին, երբ դեռ ՀՀ դե-ֆակտո վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը մեկ տարի էր, ինչ եկել էր իշխանության, հայտարարում էր, որ իշխանությունը դատական համակարգի գործերին չի խառնվում: Ըստ նրա՝ կառավարությունն առաջնորդվում էր դատական համակարգի անկախության սկզբունքով՝ բացառելով հրահանգավորման որևէ մեխանիզմի կամ դրսևորման գոյություն: Այս հայտարարությունից ընդամենը մի քանի օր անց՝ 2019 թվականի մայիսի 19-ին Նիկոլ Փաշինյանը կոչ էր անում ՀՀ քաղաքացիներին, որ հաջորդ օրը վաղ առավոտյան փակեն բոլոր դատարանների մուտքերը: Իսկ արդեն նույն տարվա հունիսի 5-ին դե-ֆակտո վարչապետն ասում էր. «Հայաստանում դատավոր կա, որ կարող է վարչապետի ասածը չանի՞»:

2. Ատելության խոսքի գեներացում և տարածում

Այն, որ հայ հասարակությանը մասնատելու փորձ է արվում արդեն բավականին երկար ժամանակ, ակնհայտ է: 2018 թվականի գունավոր հեղափոխությունը հայ հասարակությանը դարձրեց սև և սպիտակ: Բնակչության այն հատվածը, որ բողոքի ձայն է բարձրացնում ապազգային երևույթների դեմ, այս ընթացքում վերածվեց սևերի՝ համարվելով ոչ առաջադեմ և նորն ու առաջադեմը չգնահատող: 24/7 ռեժիմով ականատեսն ենք իշխանամետ ֆեյքերի հսկայական բանակի գործունեությանը, ովքեր բոլոր սոցիալական հարթակներում գովերգում են ներկայիս իշխանություններին և իշխանական հայացք ունեցողներին և սրան զուգահեռ ատելությամբ ու անեծքներով լի խոսքեր են ուղղում բոլոր այն մարդկանց, ում կարծիքն ու հայացքներն իշխանությանն անհամապատասխան են: Այս թվում՝ Հայ առաքելական եկեղեցին ևս, հանդիսանալով բավականին մեծ ռեսուրսներ ունեցող ապազգային դաշտի թիրախ, հնարավորինս պայքարում է իր հանդեպ եղած ատելության դեմ, որն, ի դեպ, տեսանելի է նաև ՀՀ դե-ֆակտո իշխանության կողմից:

3. Քաղբանտարկյալներ

Քաղբանտարկյալների թեման ՀՀ-ում վերջերս դարձել է բավականին զգայուն թեմա: Պատճառն այն է, որ 2018 թվականից հետո ՀՀ-ում քաղբանտարկյալներ դառնում են մարդիկ, ովքեր կա՛մ որևէ կապ ունեն Արցախի հետ, կա՛մ  ունեն ազգային հայացքներ, կա՛մ մասնակցություն ունեն հայրենիքի ազատագրմանը և այլն: Քաղբանտարկյալներ տարբեր ժամանակներում դարձել են ՌոբերտՔոչարյանը, Արմեն Չարչյանը, Սեյրան Օհանյանը, Մհեր Արշակյանը, Արա Մկրտչյանը, ՄխիթարԶաքարյանը, Յուրի Խաչատուրովը, Գրիգորի Խաչատուրովը և այլն: Ինչպես տեսնում ենք, այստեղ նշված են մարդիկ, որոնց անունները կապված են նաև Հայաստանի և Արցախի ունեցած հաղթանակների հետ: Հերիք չէ Հայաստանում կան քաղբանտարկյալներ, մի բան էլ այդ մարդկանց դիտմամբ հասցնում են մահվան դուռը: Բոլորս էլ լավ հիշում ենք Արմեն Գրիգորյանի դեպքը, երբ նա ուշագնաց եղավ և մահացավ հենց դատարանի դահլիճում:

Քաղբանտարկյալների շարքին վերջին օրերին միացավ նաև Գայանե Հակոբյանը՝ 44-օրյա պատերազմում զոհված զինծառայող Ժորա Մարտիրոսյանի մայրը: Այս կետն անմիջական կապ ունի առաջինի հետ: Դատական իշխանության նկատմամբ լիարժեք վերահսկողության հաստատումը բերում է հենց նման հետևանքների, երբ գործադիրի կամայականությունները նույնիսկ օրենքի ուժով հնարավոր չի լինում սանձել:

4. Ազատ մամուլի հետապնդում

Բռնապետության բաստիոն ՀՀ-ում հետապնդվում և, ինչու չէ, ճնշումների է ենթարկվում նաև մամուլը: Հիշենք, որ 2022 թվականի հուլիսի 4-ին, տուգանվել էր «5-րդ ալիք» տեսալսողականծրագիրը: Պատճառաբանությունն ընդդիմության ակցիաների, այդ թվում՝ երթերի, ելույթների, հանրահավաքների չափից դուրս շատ լուսաբանումն էր: Եվ սա, իհարկե, միակ օրինակը չէ: Այս տարվա մարտի 23-ին իմացանք, որ դե-ֆակտո վարչապետի կողմից հրահանգ է առկա պարզել, թե Հայաստանի Հանրապետությունում գրանցված եւ գործող լրատվամիջոցների ղեկավարները ինչ ունեցվածք ունեն, ինչ եկամուտ: Իսկ բոլորովին վերջերս հայտնի դարձավ, որ Երևանի դե-ֆակտո փոխքաղաքապետ Տիգրան Ավինյանի պահանջով դատարանը մասնակի արգելանք է դրել 168.am-ի եւ լրագրող Դավիթ Սարգսյանի հաշիվների վրա: Ի՞նչ է սա, եթե ոչ հետապնդում ոչ իշխանական կամ, եթե կուզեք, ընդդիմադիր լրատվականների նկատմամբ: Երևույթը կարող եք կոչել ինչպես կկամենաք, բայց բռնապետության բաստիոն հենց այսպես են դառնում:

5. ԱԺ պատգամավորների անձեռնմխելիության ոտնահարում

Վերջերս, կարծես, սովորական երևույթ է դարձել նաև այն, որ իրավապահները մտնում և ԱԺ-ից բռնի ուժով դուրս են հանում ընդդիմադիր պատգամավորների: Դրան կարող է հետևել նաև նրանց բերման ենթարկելը և ձերբակալելը: Փաստորեն պատգամավորի անձեռնմխելիությունը վաղուց միֆ է: Համենայն դեպս, անձեռնմխելի են միայն դե-ֆակտո իշխանական պատգամավորները, որոնք կարող են ցանկացածի դատի տալ, եթե անգամ սոցցանցային գրառում նկատեն, որն իրենց դուր չի գա: Չմոռանանք տխրահռչակ «137.1 հոդված»-ը, որը հայտնի է նաև որպես «ծանր վիրավորանքի» հոդված: Այն այժմ չի գործում, սակայն այս չարաբաստիկ հոդվածով հետապնդման են ենթարկվել ընդդիմադիր դաշտի մի շարք գործիչներ, ինչպես նաև ընդդիմադիր հայացներ ունեցող սովորական քաղաքացիներ:

Այս ամենին զուգահեռ հիշենք նաև, որ Հայաստանը հետընթաց է արձանագրել «Freedom House»-ի ազատության վարկանիշային աղյուսակում՝ նախորդ տարվա 55-րդ հորիզոնականից հայտնվելով 54-րդում։ Հայաստանն, ըստ կառույցի, մասամբ ազատ երկիր է։
Այսպիսով, կարող ենք արձանագրել, որ Հայաստանը բռնել է բռնապետության վերածվելու ուղին: Եվ որ ամենավատն է, բռնությունը կիրառվում է մարդկանց կողմից, որոնց մտքերն ու քայլերը չեն բխում ազգային շահերից, ավելին` հակասում են դրանց և բխում են թշնամական պետությունների շահերից: Դրան կա, անշուշտ, մեկ բացատրություն. դե-ֆակտո իշխանությունները ոչ թե հայկական են, այլ թուրքական և թրքահպատակ:

Հեղ.` Մարիամ Մարգարյան»