Սեյրան Օհանյանի կոնֆլիկտը Սերժ Սարգսյանի հետ անձնավորված չէ

Նախընտրական արշավը փաստացի արդեն սկսվել է: Եվ տրամաբանական է, որ այստեղ քաղաքական հարցադրումներ են լինում, հաճախ քաղաքական շահարկման նպատակով:

Դրանցից է այն հռետորական հարցադրումը, թե ինչո՞ւ Սեյրան Օհանյանը դուրս եկավ իշխանական համակարգից և այսօր հանդես է գալիս ընդդիմադիր դիրքերից:

Մարդն իր ֆեյսբուքյան հայտարարություններում պարզ ներկայացրել է, թե ինչո՞ւ է կատարել այդ քայլը, որտեղ որևէ անձնական խնդիր չկա:

Նորից փորձենք կրկնել նրա հիմնավորումը:

Սեյրան Օհանյանը դուրս է եկել իշխանական համակարգից, որովհետև չի տեսել երկրի զարգացումը այսօրվա համակարգի պահպանման պայմաններում: Անշուշտ, շատերը կարող են ասել, թե ինչո՞ւ նա նախկինում չի արել այդ քայլը: Պատասխանը ակնհայտ է. ցանկացած մարդ ինքն է որոշում , թե իր վճռական քայլը երբ անի, իսկ հասարակությունը հնարավորություն ունի գնահատելու: Պարզ է մեկ բան, որ եթե Սեյրան Օհանյանը ցանկանար շարունակել մնալ պետական համակարգում, ապա նա հանգիստ կարող էր դա անել, սակայն մարդը հասկացավ, որ ներկայիս համակարգի պահպանման պարագայում երկրի զարգացումը վտանգված կլինի: Եվ դրա համար էլ որոշեց դուրս գալ պետական համակարգից, որպեսզի բաց և անկեղծ հարցադրումներով հանդես գար հանրության առջև:

Շատերն ասում են, թե ինչո՞ւ Սեյրան Օհանյանը նման բաց հարցադրումներով հանդես չէր գալիս մեկ-երկու-երեք տարի առաջ: Ինչպե՞ս եք պատկերացնում՝ մարդը, լինելով պաշտպանության նախարար, միաժամանակ հանդես գար բաց քննադատություններով տնտեսության զարգացման վերաբերյալ: Աշխարհում նման օրինակ չկա: Եթե դու պետական պաշտոնյա ես, ուրեմն իրավունք չունես բաց հրապարակայնորեն քննադատել գործող իշխանությանը, եթե նույնիսկ ներքուստ համաձայն չես այդ քաղաքականության հետ, և եթե դու ուզում ես հրապարակայնացնել քո գործունեությունը, ապա պետք է դուրս գաս պետական համակարգից, որպեսզի բարոյական իրավունք ունենաս հրապարակային ներկայացնել հանրության առջև քո մտահոգությունները: Այսինքն այն, ինչ այսօր անում է Սեյրան Օհանյանը:

Երբ Շարմազանովը լրատվամիջոցներից մեկին տված իր հարցազրույցում նշում է, թե Սեյրան Օհանյանը անձնական խնդիր չի ունեցել Սերժ Սարգսյանի հետ, մեծ հաշվով նա ճիշտ է ասում, բայց նա չի պատկերացնում, որ մարդը կարող է դուրս գալ պետական համակարգից ոչ թե անձնական խնդիրներ ունենալու պատճառով, այլ ավելի մեծ պրոբլեմների հետևանքով:

Բայց դա մեղադրելի չէ Շարմազանովի դեպքում, քանի որ նրա պատկերացումները անձնական պրոբլեմներից այն կողմ չեն անցնում: Մինչդեռ, ակնհայտ է, որ եթե քո երկրում տարեկան ներդրումները 200 մլն. դոլարից չեն անցնում, իսկ երբ հարևան երկրներում այդ թիվը մի քանի միլարդ դոլար է, ապա այստեղ արդեն խնդիրը ոչ միայն լոկ երկրի զարգացմանն է վերաբերում, այլև անվտանգությանը: Ահա սա է, որ մտահոգում է Սեյրան Օհանյանին, իսկ Շարմազանովի և իր ընկերների մոտ այդ պատկերացումները նույնիսկ չկան էլ, որ մտահոգեն: Նրանք ունեն մեկ «աստված» և շարժվում են այդ «աստծո» կողմից իջեցված շրջաբերականներով, որոնց համար մնացած բոլոր պրոցեսներն ու երևույթները պայմանական բնույթ են կրում:

Սա է իրականությունը:

Հակոբ Կարապետյան