Անցած տեղական ընտրությունները ցույց տվեցին մեկ բան` այսօր Հայաստանում չկա ո՜չ իշխանություն, ո՜չ ընդդիմություն

Անցած տեղական ընտրությունները ևս մեկ անգամ արձանագրեցին այն փաստը, որ այսօր երկրում մարդկանց մոտ հանրային բոլոր պատկերացումները փլված են: Երկրում այլևս պաշտոնական իշխանությունն ու ընդդիմությունը լեգիտիմ չեն: Մարդիկ նրանց այլևս չեն հավատում: Արդյունքում ջրի երես են դուրս գալիս տեղական հեղինակությունները: Վերջիններս չունեն լայն հանրային պատկերացումներ: Նրանք նույնպես չեն ապրում լայն հանրային խնդիրներով: Դրա համար էլ ընտրություններից հետո առաջանում են կեր ու խումի ուրախ վիճակներ: Նրանց համար հաջողությունը համարվում է լոք իրենց նեղ անձնական հաղթանակները: Եվ ոչիչն, որ Հայաստանի մաշտաբով դա դիտվում է որպես «խրախճանք ժանդախտի ժամանակ»: Բայց ի՞նչ պահանջես տեղական այդ հեղինակություններից, երբ երկիրը մնացել է անտեր վիճակում:

Այսօր ոչ ոք չի զգում իր անձնական պատասխանատվությունը երկրի առջև: Նեղ անձնական, կամ կուսակցական շահերը բառից բուն իմաստով գրավել են մարդկանց հոգիները և նրանք դարձել են անհաղորդ երկրի վրա գալիք ողբերգական ալիքի առջև: Ավելին, բոլորը մտածում են, թե ինչ օգուտ կարող են նրանք քաղել այդ ալիքից, միաժամանակ խուսափելով պատմական պատասխանատվությունից:

Բայց պատմությունն իրականում գործում է բոլորովին այլ տրամաբանությամբ և պատմական դատի առաջ են կանգնելու ոչ միայն ուղղակի մեղավորները, այլև դիտորդի դերում հայտնվածները, որոնց միամտորեն թվում է, թե այդ պատասխանատվության ալիքը կարող է շրջանցել  իրենց:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան