Վադիմի մանկության ավարտը սկսվեց իմ ու իր հանդիպման պահից՝ պատերազմից

Վադիմի մանկության ավարտը սկսվեց իմ ու իր հանդիպման պահից՝ պատերազմից։

 

Պատերազմից հետո Վադիմենց տունը դարձավ սահմանապահ՝ թշնամու ուղիղ դիտարկման տակ, դպրոց տանող ճանապարհն էլ թշնամու հետ ընդհանուր՝ դեպի Շուշի։ Մենք միասին վերադարձանք Արցախ ու ես սկսեցի ամեն օր ու ժամ տեսնել ու ապրել Վադիմի մտքերը։ Մեր դիրքերի բոլոր զինվորները գիտեն զինվորի ոգով ու մտքով ապրող Վադիմին։ Ամեն անգամ հացի սեղանից մի բան առանձնացնում էր ու ասում՝ որ գնաս դիրքեր, տար։ Ջուրը գնում էր աղբյուրից շշերով բերում, դնում արևի տակ, որ տաքանար ու տանեի տղերքը լվացվեին։ Հենց կրակոց ա լինում, առաջինն ա ասում մի խառնվեք, գնում բերում ա խաղալիք զենքն ու սպասում…

 

Էսօր Վադիմն ասեց ինչի ենք մենք ապրում, եթե պետք ա մի օր տղաների նման զոհվենք։ Էս ասածն ինձ տարավ անցյալ ու հասկացա, որ չէ, իր ու բոլորիս համար պետք չէր էսքանը տեսնել…

 

Չգիտեմ, էնքանը դժվար ա գրել ու խոսել էս ամենի մասին, էս ապրածի ու սպասվողի մասին։