Քոչարյանի և Սարգսյանի հետապնդման հիմնական պատվիրատուն Թուրքիան է եղել. Ալիևը, Փաշինյանը, Սիլվան և սորոսականները՝ նրանց գործիքները

Երբ առաջին անգամ 2018-ի ամռանը Մարտի 1-ի գործով ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի դեմ «գործ» հարուցվեց, այն ժամանակ մենք նշեցինք, որ այդ գործի գլխավոր պատվիրատուն Նիկոլ Փաշինյանը չէ, ոչ էլ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը կամ սոսրոսականները: Արտաքուստ Մարտի 1-ի գործը տեղային նշանակություն ուներ, իսկ Փաշինյանն էլ, իբր,  փորձում էր վրեժխնդիր լինել, իր բնորոշմամբ, «տականք ղարաբաղցիներից»: Մինչդեռ, իրականում, այս գործի իրական պատվիրատուն գտնվում էր դրսում: Եվ իզուր չէր, երբ նույն թվականին Ջոն Բոլթոնը եկավ Հայաստան, նշեց այն ճանապարհային քարտեզը, թե ինչ քայլերի պիտի գնա Փաշինյանի իշխանությունը: Եվ ոչ միայն ՀՀ երկրորդ նախագահն էր իրենց հետաքրքրում: Նրանց նպատակն էր քաղաքականապես չեզոքացնել Քոչարյանին, Սարգսյանին, ղարաբաղյան վերնախավին, զինվորականներին, որպեսզի հետագայում ղարաբաղյան ճակատի թուրքական բլիցկրիգը առանց դժվարությունների անցնի: Այս շղթայում կարևոր էր նաև հայ-ռուսակակն հարաբերությունների փչացումը, որպեսզի այդ բլիցկրիգի ընթացքում Մոսկվան չմիջամտեր: ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղար, գեներալ-գնդապետ Յուրի Խաչատուրովի հետապնդումը, բանակցային գործընթացի  կանխամտածված կազմաքանդումը անհրաժեշտ էր, որպեսզի Հայաստանի և Արցախի դեմ պատերազմական գործողությունները  լեգիտիմ հիմք ունենային: իսկ Փաշինյանի և նրա սորոսական շրջապատի առկայությունը Հայաստանի իշխանության համակարգում անչափ կարևոր էր, որպեսզի Ռուսաստանում գործող  թուրք-ադրբեջանական լոբբիստական շրջանակները  կարողանային «հիմնավորել» ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինին, թե ինչու  «չէր կարելի աջակցել սորոսական Հայաստանին ընդդեմ հակաարևմտյան ալիևյան  Ադրբեջանի»:

Այս քաղաքական շախմատային տախտակի վրա Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, Փաշինյանը, Սիլվա Համբարձումյանը, Հայաստանի սորոսական շրջանակները կատարում էին ընդամենը գործիքի դեր:

Արտաքուստ Մարտի 1-ի գործը կապ չունի Սիլվայի գործի հետ, կամ Ադրբեջանի կողմից Քոչարյանին և Սարգսյանին հետախուզման մեջ հայտարարելը կապ չունեն վերը նշված գործերի հետ: Սակայն, իրականում, այս բոլոր գործերը միջոցներ են, որոնք օգտագործում է Անկարան իր գլխավոր նպատակին հասնելու համար: Եթե չլինեն Քոչարյանն ու Սարգսյանը, ապա ոչ միայն հեշտ կլինի «մարսել» Արցախը, այլև հետագայում կհեշտանա Սյունիքի և ընդանրապես Հայաստանի վերցման խնդիրը:

1999-ին  Անկարան  վերացրեց Վազգեն Սարգսյանին և Կարեն Դեմիրճյանին՝ հույս ունենալով, որ այդ քայլով նա կկարողանա քաղաքացիական պատերազմ հրահրել Հայաստանում և կկարողանա հեռացնել իշխանությունից այն շրջանակներին, ովքեր հաղթեցին 90-ականների պատերազմում թուրք-ադրբեջանական տանդեմին: Սակայն այն ժամանակ Անկարային դա չհաջողվեց: Ադրբեջանն էլ այդ ժամանակ շատ թույլ վիճակում էր գտնվում: Բացի այդ, նույն Թուրքիայում առաջ էր եկել քեմալիստների և իսլամիստների հակասությունները, որն ավարտվեց այն ժամանակ քեմալիստների պարտությամբ: Սակայն նույնիսկ այդ ամենից հետո, 2000 թվականին Թուրքիայում ընդունվեց նոր գաղտնի ծրագիր՝ Հայաստանի ոչնչացման  վերաբերյալ:

Սակայն 23 տարի առաջ, Անկարային չհաջողվեց կազմաքանդել Հայաստանը ներսից, և արդյունքում նա կարողացավ այդ խնդրին հասնել 2018-ի ապրիլին:

Ապրիլյան իշխանափոխությունից հետո Անկարայի կողմից նպատակների՝ կյանքի իրագործումը դարձավ, ինչպես ասում են, տեխնիկական խնդիր:

Սկզբից հայ հանրությունը բաժանվեց «սևերի» և «սպիտակների», հետո վարկաբեկվեց Հայաստանի զինվորական վերնախավը, հետո աղքատներին «քսի» տվեցին հարուստների վրա, հետո սկսվեցին դատավարությունները ղարաբաղյան պատերազմում հաղթանակած գործիչների վրա:

Ադրբեջանցիները սիրում են սիմվոլիկաներ: Այդ շարքից էին, օրինակ, 2020 թվականի մայիսի 8-ի Շուշիի ազատագրման օրը դատավարությունը՝  Ռոբերտ Քոչարյանի և Սեյրան Օհանյանի նկատմամբ: Նույն թվականի նոյեմբերի 8-ի պատերազմի ավարտի օրը, որը «զարմանալիորեն» համընկավ Ադրբեջանի դրոշի օրվա հետ: Եվ վերջապես, երբ Երևանում  Նիկոլ Փաշինյանը ընդունում էր Ադրբեջանի պատվիրակությանը, նույն օրը Ադրբեջանում հայտարարվում է Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի միջազգային հետախուզման մասին:

Այս ամենը ցույց է տալիս մեկ բան, այսօր Հայաստանը օկուպացված է թուրք-ադրբեջանական տանդեմի կողմից ներսից, Գարեգին Նժդեհի բնորոշմամբ, «թրքաբոլշևիկյան» իշխանության միջոցով, որոնք սպասարկում են իրենց տերերի շահերը:

Սա ոչ միայն սպառնալիք է Հայաստանի համար, այլև իսկական խայտառակություն հայ ժողովուրդի համար, որին ցեղասպանեցին այն նույն շրջանակները հարյուր տարի առաջ, որոնց սերունդներն այսօր փորձում են նույնն իրականացնել՝ 21-ին բնորոշ, այսպես կոչված «հիբրիդային» եղանակներով: Այս ամենի հանդուրժումից հետո հայերն այլևս բարոյական իրավունք չեն ունենա ծպտուն անգամ հանել իրենց իրավունքների մասին: Քանզի ժամանակակից աշխարհում ոչ ոք չի հարգի  իր արժանապատվությունը  կորցրած ժողովրդին:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան