Էրդողանի ANADOLU-ն շարունակում է Հայաստանում «բաց սահմանների շնորհիվ տնտեսական զարգացման մասին» երազող նոր կերպարների բացահայտումը. այս մեկին բաց սահման է պետք, որպեսզի կարողանա Կարսւոմ տապակված սագ ուտի

Մենք արդեն գրել էինք նրա մասին, որ ՀՀ-ում «խաղաղության» ագրեսիվ քարոզչությունը շարունակվում է, որ Խաչատուր Սուքիասյանից հետո էրդողանական ANADOLU-ն է խոսում Թուրքիայի հետ սահմանի բացումից հետո «Գյումրիի բարգավաճման» մասին:

Իսկ այժմ Թուրքիայի պետական ​​տեղեկատվական գործակալության էջերում արդեն հայտնվել է նոր սյուժե և գյումրեցի նոր հերոս: 

Այս անգամ ANADOLU-ի լրագրողների պատմության հերոսը դարձել է Գյումրիի թանգարաններից մեկի սեփականատեր Արտուշ Մկրտչյանը։ Լրագրողները Արտյուշին ներկայացնում են որպես մի մարդու, ում նախապապերը թուրքական Մուշ նահանգում ջրաղացպան են աշխատել, իսկ 1828 թվականին տեղափոխվել են Գյումրի։

Մկրտչյանը պատմում է, որ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո խորհրդային ռուբլին սկսել էր արժեզրկվել, և ինքը սկսել էր միջոցներ փնտրել ունեցվացքը չկորցնելու համար, ինչն իրեն դրդել է Գյումրիում ստեղծել արվեստի թանգարան։ Այսօր ձեռնարկատերը 11 000 ցուցանմուշ ունի, այդ թվում՝ նկարներ, պաստառներ և ապակյա իրեր։ 1991 թվականից բոլորը պահվում են «Style» թանգարանի ֆոնդում։ Մկրտչյանն ասում է, որ թանգարան հիմնականում այցելում են հայաստանցիներ, բայց նաև գալիս են Թուրքիայից։

Նա ապրում է երկաթուղային կայարանի մոտ և ասում է, որ հիշում է, թե ինչպես է մանուկ հասակում Թուրքիայից եկող գնացքներին հետևել: «Իմ հարազատները երեք շաբաթ հանգստացել են Թուրքիայում։ Այսինքն՝ ամեն ինչ բավականին պարզ էր։ Բյուրոկրատական ​​խնդիրներ, իհարկե, եղել են, բայց սահմանին խնդիրներ չեն եղել։ Որպես 21-րդ դարում ապրող և առևտրային համակարգին քաջածանոթ մարդ՝ կարող եմ ասել, որ փակ սահմանները ոչ մեկին օգուտ չեն տալիս»,- ասաց նա։

Նրա խոսքով, բաց սահմաններն ու դիվանագիտական ​​հարաբերություններն անհրաժեշտ են բոլոր երկրներին։ Եթե ​​սահմանները բացվեն, հայ ձեռներեցները կկարողանան ապրանք գնել ուղղակիորեն, այդ թվում՝ Ստամբուլից, ասել է նա։ «Կար ժամանակ, երբ հայերը Ստամբուլից գնացքով ապրանք էինք բերում։ Հետաքրքիր է, որ ժամանակին Թուրքիայում տարածված էին հայկական արտադրության ոչ պարենային ապրանքները։ Այստեղից Թուրքիա են տեղափոխել գուլպեղենի հսկայական բալաներ և այլն»,-շարունակեց Մկրտչյանը։

Տղամարդն ասում է, որ եթե սահմանները բացվեն, ինքը կիրականացնի իր վաղեմի երազանքը. «Կարսում ռեստորան կա։ Սեփականատերը 40-50 տարեկան կին է։ Թուրքիայում և Եվրոպայում թխված սագը շատ տարածված է Կարսի ռեստորաններում։ Ես հատուկ այս ուտեստի համար գնացքով գնալու եմ Կարս»,- հավելեց նա։

Նկատենք, որ Արտյուշը, ով երազում է սագի մասին և հասկանում է, որ «փակ սահմանները ոչ մեկին օգուտ չեն տալիս», չի խոսում այն ​​մասին, որ Թուրքիան ինքն է փակել մեզ հետ իր սահմանը։ Նաև խոսք չկա այն մասին, թե Հայաստանը ինչ գին պետք է վճարի «բաց սահմանների» համար, մինչդեռ «Շուշիի հռչակագիրը» և Ադրբեջանի և Թուրքիայի ղեկավարների պաշտոնական հայտարարությունները բացահայտորեն ցույց են տալիս այս գինը.

1. Ղարաբաղի ճանաչումը որպես Ադրբեջանի մաս;

2. Բաքվին և Անկարային Հայաստանի կողմից չվերահսկվող «Զանգեզուրի միջանցքի» տրամադրում;

3. 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման պետական ​​քաղաքականության մերժում (ի դեպ, եթե Թուրքիան շատ լավն է, իսկ սագերը այնտեղ համեղ են, ապա թող Արտյուշը պատմի, թե ինչու են իր նախապապերը 1828 թվականին լքել «դրախտային Թուրքիան»);

4. Նոր Սահմանադրության ընդունում և անկախության ներկայիս հռչակագրի մերժում;

5. Կարսի պայմանագրի վերահաստատում;

6. Հայկական բանակի այնպիսի թուլացում, որ հետագայում այն ​​վերականգնելը գործնականում անհնարին լինի։

Սա այն գինն է, որ պետք է վճարի հայկական պետությունը, որպեսզի Արտյուշը կարողանա իրականացնել իր երազանքը և Կարսում սագ ուտի։

Zham.am