Ըստ Վլադիմիր Վարդանյանի՝ հայ-թուրքական գործընթացը տապալվելու դեպքում մեղավոր կլինեն նաև հայ թուրքագետները

Երբ Նիկոլ Փաշինյանի թիմի ներկայացուցիչներին ԱԺ-ում «ուսապարկ են» անվանում, նրանք նյարթայնանում են, վիրավորվում են: Բայց մյուս կողմից «ուսապարկ» լինելը նրանց մասով նույնիսկ հաճոյախոսություն պետք է համարել: Քանզի, օրինակ, «ուսապարկը» չի կարող կամ իրեն թույլ չի տա այնպիսի ավելնորդ մտքեր արտահայտել որոնք վնաս կտային իրենց  առաջնորդին:

Սակայն արի ու տես, որ «ուսապարկերը» չեն հանդարտվում: Նրանց ցանկացած խոսք, միտք ցույց է տալիս նրանց իրական դեմքը: Հովիկ Աղազարյանի հանրահայտ մտքերին ծանոթանալուց հետո, կարելի էր այլևս էլ ոչ մի բանից չզարմանալ: Սակայն այսօրվա Աժ-ում Վլադիմիր Վարդանյանի խոսքերը լսելուց հետո, պարզ է դառնում, որ այս հարցում ինչպես ասում են դեռ «հատակը չի երևում»:

Խոսելով հայ-թուրքական գործընթացում հաջողության կամ անհաջողության մասին, Վարդանյանն այսպիսի օրիգինալ  միտք արտահայտեց: Ըստ նրա, «եթե այս հարցում հաջողություն արձանագրվի, ապա դա կլինի Ռուբեն Ռուբինյանի հաջողությունը, իսկ եթե մենք ունենանք անհաջողություն, ապա դրա պատասխանատվությունը պետք է կիսեն այն հայ թուրքագետները, որոնք այսօր հրաժարվում են խորհուրդներ տալ Ռուբեն Ռուբինյանին»:

Շատ դժվար է այստեղ մեկնաբանել այս անձնավորության ցինիկ միտքը, պարզապես պետք է հասկանալ, որ Փաշինյանի շրջապատում արդեն նախօրոք «քավության նոխազների» թիրախները պատրաստ են: Վլադիմիր Վարդանյանը պարզապես նյարդայնացած բացահայտեց իշխանության ապագա քարոզչության այդ հերթական թիրախները:

Պարզապես զարմացնում է այս անձանց լկտիության աստիճանը, երբ արդեն չեն էլ թաքցնում, որ հաջողությունը իրենց պետք է պատկանի, իսկ անհաջողությունը ուրիշներին: Ընդվորում, սրանք պարզապես ատում են իրենց չպատկանող գրեթե բոլոր մյուս շրջանակներին, այսինքն բառիս բուն իմաստով ատելությամբ են լցված սեփական ժողովրդի նկատմամբ, բացառությամբ, իհարկե, իրենց զոմբիների, որոնք իրենց միակ սոցիալական հենարանն են հանդիսանում: Միաժամանակ պահանջում են, որ իրենց ատելի կերպարներն իրենց օգնեն, որ իրենք էլ ավելի ուժեղանան, լկտիանան, որ էլ ավելի լկտի ձևով ծաղրեն իրենց չպատկանող բոլոր շրջանակներին:

Սակայն ամենամեծ ամոթը մեր ժողովրդինն է, որ մինչ այսօր դեռ չի կարողացել ազատվել այս փողոցային իշխանության ներկայացուցիչներից:

Սա՛ է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան