Կկարողանա՞ Հայկոն դառնալ «հայկական Ելցին». Տեսանյութ

Երեկ Երեւանի քաղաքապետարանում տեղի ունեցած իրադարձությունները կարելի է համեմատել գորբաչովյան ժամանակաշրջանում ԽՄԿԿ վերջին համագումարում տեղի ունեցածի հետ, երբ ՌԴ առաջին նախագահ Բորիս Ելցինը բախվեց ԽՄԿԿ գլխավոր քարտուղար (1985-1991 թվականներ) Միխաիլ Գորբաչովի ու Խորհրդային Միության Կոմկուսի կենտկոմի քարտուղար Եգոր Լիգաչովի հետ և ի վերջո հեռացվեց իշխանական շրջանակներից։

Այս համեմատությունը հետաքրքիր է այնքանով, որ Գորբաչովի ժամանակաշրջանում Կոմկուսի վերջին համագումարում Բորիս Ելցինը հայտարարեց, որ «Գորբաչովի թիմը շեղվել է Պերեստրոյկայի գաղափարներից»՝ պերսոնալ կերպով թիրախավորելով Գորբաչովյան թիմի նշանավոր դեմքերից Եգոր Լիգաչովին։

Բորիս Ելցինին իշխանությունից հեռացնելուց հետո Լիգաչովն արտահայտեց «Борис, ты не прав» ճակատագրական միտքը, որը հետագայում դարձավ ճակատագրական ոչ միայն անձամբ Լիգաչովի, այլև Գորբաչովի ողջ թիմի համար, քանի որ միջին վիճակագրական ռուսաստանցու համար Ելցինը դարձավ «հալածյալ նոր Ռուսաստանի գաղափարների համար», իսկ Գորբաչովն ու Լիգաչովը դարձան Խորհրդային Միության հետադիմակական ուժերի մարմնավորումը։

Այս իրադարձություններից անցել է 30 տարի, սակայն երեկվա ներհայաստանյան իրադարձությունները նման են Ռուսաստանում տեղի ունեցածին, բայց ավելի փոքր մասշտաբով։ Այսօր հայ հասարակության ճնշող մեծամասնությունը նույնպես «նոր կյանք» է ուզում, բայց հասկացավ, որ Նիկոլ Փաշինյանը դատարկախոս է, և խաբել է նրանց։ Իսկ Փաշինյանի իշխանության հետադիմական խորհրդանիշը Ալեն Սիմոնյանն է, ով ապրում է իր ճոխ կյանքով, 200 հազար դոլարով մեքենաներ է գնում, և այս ամենը էլ ավելի աղքատացած հայ ժողովրդի ֆոնին։

Եվ հանկարծ մարդիկ տեսնում են, որ իշխող դաշտում ծնվել է մի նոր հալածյալ, որը մերժվում է Փաշինյանի և Սիմոնյանի կողմից՝ իրենց հեղափոխական ռևիզիոնիզմը բացահայտելու համար։ Քաղաքական ժանրը հուշում է, որ գրագետ աշխատանքի դեպքում Մարությանը կարող է կրկնել Ելցինի ճանապարհը, մանավանդ որ քաղաքական տեսանկյունից նա ունի այդ հնարավորությունը։

Թե որքանով է նա իրացնելու այդ ներուժը, ցույց կտա ժամանակը։ Իհարկե, քննարկվող օրինակների մեջ կա նաև տարբերություն։ Ելցինը ճկուն կուսակցապետ էր, որը լավ տիրապետում էր բոլոր կուսակցական եւ քաղաքական խարդավանքներին, իսկ Մարությանը ոչ միայն չունի այդ ունակությունները, այլև չունի քաղաքագիտական նույնիսկ ամենապարզ գիտելիքներ։ Սակայն, ինչպես ասում են, ամեն ինչ սովորելու մեջ է։ Ուկրաինայի գործող նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին դրա վառ օրինակն է։ Այլ հարց է, թե որքանով է դա ձեռնտու երկրի համար, սակայն նշենք, որ երբեմն քաղաքական գործընթացներ կարող են տեղի ունենալ տարերային կերպով՝ «մերժողին մերժելու» սկզբունքի շրջանակներում։

Հենց դա էլ ժամանակին օգտվեց Զելենսկին, ու ժամանակը ցույց կտա, թե ինչպիսին կլինի Մարությանի ճակատագիրը։

Սա՛ է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան