Cumhuriyet. Անկարան կարիք չունի շտապելու Հայաստանի հետ հարաբերությունները բարելավելու, քանի դեռ Բաքվի ձեռքբերումները չեն արձանագրվել վերջնական համաձայնագրում

Cumhuriyet-ի հեղինակը Թուրքիային խորհուրդ չի տալիս շտապել հարաբերություններ հաստատել Հայաստանի հետ, իսկ եթե դա արվի, ապա դա պետք է արվի ուշադիր՝ հաշվի առնելով Ադրբեջանի շահերը։

«Այս գործընթացում ԱՄՆ-ի և ԵՄ-ի կողմից հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորմանն աջակցելու հիմնական պատճառը ԱՄՆ-ի և ԵՄ-ի ցանկությունն է՝ հասնել ՆԱՏՕ-ի անդամ Թուրքիայի և Հայաստանի բարենպաստ հարաբերություններին, արդյունքում Հարավային Կովկասում, այդ թվում՝ Հայաստանի միջոցով, Վրաստանի հետ միասին հաստատելու իրավիճակ, երբ հնարավոր կլինի նոր ճակատ բացել Ռուսաստանի դեմ։

Ուստի Թուրքիան այս քայլերն անելիս պետք է հոգա նաեւ Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում հավասարակշռության հարցը։ Բացի այդ, չպետք է մոռանալ, թե ինչպես է Հարավային Կիպրոս-Հայաստան-Հունաստան վարչակազմերը պայքարում Թուրքիա-Ադրբեջան-Հյուսիսային Կիպրոսի դաշինքի դեմ, ինչպես նաև հայկական սփյուռքի մասին չպետք է մոռանալ, Ամենակարևորը՝ Հայաստանում որոշ շրջանակներ դեռ հավակնում են պահպանել Ղարաբաղի իրավունքները։ Զանգեզուրի միջանցքի վերաբերյալ հարցը նույնպես մնում է վիճելի: Քանի դեռ այս ամենը շարունակվում է, 1993 թվականին փակված սահմանի բացումը կարող է հաղթանակի զգացում ստեղծել Հայաստանի համար։

Այս առումով պետք չէ շտապել, քանի դեռ վերջնական համաձայնագրում չեն արձանագրվել Ադրբեջանի ձեռքբերումները։ Ավելին, Թուրքիան չպետք է շտապի անհրաժեշտ քայլեր ձեռնարկել՝ խուսափելու Ադրբեջանի հետ այն խնդիրների կրկնությունից, որոնք առաջացան 2009 թվականին Հայաստանի հետ հարաբերությունները կարգավորելու ջանքերի ընթացքում։

Հարկավոր է զգույշ գործել և այս կարևոր գործընթացն իրականացնել Ադրբեջանի հետ համակարգված և մշտական ​​երկխոսության պայմաններում։ Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների մեջ նույնիսկ ամենափոքր աղետը մեծ հնարավորություն կլինի` Հայաստան-Հունաստան դաշինքի` Հարավային Կիպրոսի հունական վարչակազմի համար, իսկ ավելի մեծ մասշտաբով` և՛ ԱՄՆ-ԵՄ, և՛ Ռուսաստանի և Իրանի համար»:

Zham.am