Ղազախստանը, Ղրղզստանը և Տաջիկստանը շնորհավորել են Ադրբեջանին Ղարաբաղում տարած հաղթանակի կապակցությամբ. ինչու՞ այսպես եղավ

Աշխաբադում կայացած Տնտեսական համագործակցության կազմակերպության (ՏՀԿ) 15-րդ գագաթնաժողովի ընթացքում այս կազմակերպության անդամները շնորհավորել են «Ադրբեջանի կառավարությանը և նրա ժողովրդին՝ օկուպացված տարածքների ազատագրման և տարածքային ամբողջականության վերականգնման կապակցությամբ»։

Նշենք, որ այս գագաթնաժողովն անցկացվել է Թուրքմենստանի մայրաքաղաքում՝ մի երկրի մայրաքաղաքում, որը 25 տարի բավական սառը հարաբերություններ ուներ Ադրբեջանի հետ՝ կապված Կասպից ծովում նավթի և գազի պաշարների բաշխման խնդիրների հետ, մի երկրում, որը չէր միանում հակահայկական բանաձևերին:

Ավելին, Ադրբեջանին, ըստ էության, շնորհավորել են ՀԱՊԿ անդամներ Ղազախստանը, Ղրղզստանը և Տաջիկստանը։ Այն, որ ՀԱՊԿ այս անդամները միշտ ավելի լավ հարաբերություններ են ունեցել Ադրբեջանի հետ, քան Հայաստանի հետ, դա փաստ է։ Անգամ նախորդ իշխանությունների օրոք պարզ էր, որ այդ երկրները դեմ էին Հայաստանին միակողմանի աջակցությանը, սակայն նրանք միշտ ձեռնպահ էին մնում հակահայկական բանաձևեր ընդունելուց։ Օրինակ՝ տարիներ առաջ, երբ թյուրքալեզու երկրների ժողովներում Ադրբեջանն առաջարկում էր ընդունել հակահայկական բանաձև, այդ առաջարկները միշտ մերժվում էր Ղազախստանի կողմից, քանի որ այդ երկիրը, միաժամանակ լինելով ՀԱՊԿ, ԵԱՏՄ անդամ և թյուրքալեզու երկրների ասոցիացիայի անդամ միշտ փորձել են ավելի հավասարակշռված դիրքորոշում պահպանել Հայաստանի և Ադրբեջանի նկատմամբ։

Իհարկե, Ղազախստանը չէր աջակցում Հայաստանին այս կամ այն ​​հարցում, բայց չէր ստորագրում նաև հակահայկական հայտարարություններն ու բանաձեւերը։ Աշխաբադում վերոնշյալ գագաթնաժողովում տեղի ունեցածն աննախադեպ էր, քանի որ ՀԱՊԿ անդամները Թուրքմենստանի հետ միասին աջակցեցին Ադրբեջանին, ինչը ցույց է տալիս, որ Փաշինյանի կառավարության կործանարար գործունեությունը աղետալի հետևանքներ ունի ոչ միայն Ղարաբաղի, Սյունիքի, տնտեսության, կորոնավիրուսի դեմ պայքարի, հայ-ռուսական հարաբերությունները համար, այլ նաև վստահաբար կարող ենք ասել նաև, որ Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունն այսօր գործնականում զրոյական մակարդակի վրա է։

Հայաստանը «զրո հարաբերություններ» ունի բոլոր երկրների հետ՝ անկախ նրանից՝ դաշնակիցներ են, չեզոք պետություններ են, թե թշնամիներ։ Սակայն զարմանալու ոչինչ չկա, քանի որ երբ պատահական մարդիկ, ովքեր փողոցից իշխանության են եկել, հայտնվել են «իշխանության մեջ», իրենց համար իշխանությունը «միայն վայելքների աղբյուր է», ոչ ավելին, ապա իրենց գործունեության արդյունքը բերում է համատարած ավերակների:

Արտակ Հակոբյան