Նախկինում պահանջում էին Նեմեցի հրաժարականը, իսկ ինչո՞ւ հիմա չեք պահանջում Արմեն Մելիքբեկյանի հրաժարականը

Հայաստանի հավաքականի հերթական խայտառակ պարտությունն այս անգամ սեփական դաշտում Գերմանիայի հետ խաղում (1-4 - Zham.am), մի բան է հուշում, որ Փաշինյանի խոստացած «նոր Հայաստանի նոր ֆուտբոլը» նույնպես չկայացավ։ Արդյունքում Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայում փոխվեցին միայն որոշ ղեկավարների ու պաշտոնյաների գրություններն աշխասենյակի դռների վերևում, և Ռուբեն Հայրապետյանի փոխարեն ֆեդերացիան գլխավորում է Նիկոլ Փաշինյանին հավատարիմ մարդ Արմեն Մելիքբեկյանը։

Ձեր ուշադրությունը հրավիրենք այն փաստի վրա, որ «Նոր Հայաստան» խոստացած Փաշինյանը գլխավոր դերերում է նշանակում այն ​​մարդկանց, ում անձամբ ճանաչում է և ում վստահում է, մինչդեռ մասնագիտական ​​որակների մասին, իհարկե, խոսք չկա։ Այսինքն՝ ստացվում է, որ Հայաստանի հիմնական խնդիրն այն է եղել, որ Փաշիյանին անծանոթ մարդիկ են ղեկավարել Հայաստանի տարբեր ոլորտները։

Նախորդ իշխանության օրոք նույնպես այս պրակտիկան կիրառվում էր, բայց այն ժամանակ փորձում էին օբյեկտիվության որոշակի շղարշ ապահովել, բայց պարզվում է, որ Փաշինյանի «Նոր Հայաստանում» անգամ այս ֆորմալ շղարշի կարիքը չկա։ Մարդը ղեկավար պաշտոններ է նշանակում նրանց, ում անձամբ ճանաչում է:

Հասկանալի է, որ հայ ժողովուրդը, Հայաստանի Հանրապետությունը ոչինչ չի շահի այս փոփոխություններից, շահելու է միայն Փաշինյանը և նրա նեղ շրջապատը։ Եվ որպես ասվածի ապացույց տեսնում ենք, որ երկրի կյանքի գրեթե բոլոր ոլորտներում աղետալի վիճակը ոչ միայն պահպանվել է, այլեւ ավելի է վատացել։ Հասկանալի է, որ հայկական ֆուտբոլը չէր կարող անմիջապես «վերածնունդ» ապրել, քանի որ ֆուտբոլի զարգացումն ուղղակիորեն կապված է երկրի ընդհանուր զարգացման մակարդակի, նրա տնտեսության զարգացման, բայց նաև մարդկանց բարոյահոգեբանական վիճակի հետ։ 

1973-ին հայ ժողովուրդը ազգային զարթոնք ապրեց նույնիսկ առանց սեփական անկախ պետություն ունենալու, դրա համար էլ հայկական ֆուտբոլը մեկ տարվա ընթացքում ցույց տվեց փայլուն արդյունքներ՝ նվաճելով ԽՍՀՄ չեմպիոնական տիտղոսը, ինչպես նաև՝ ԽՍՀՄ գավաթը: Այն ժամանակ ֆուտբոլը զարգանում էր նաև հարևան Վրաստանում, քանի որ վրաց ժողովրդի բարոյահոգեբանական վիճակը տարբերվում էր ներկայիս վիճակից։

Այստեղ հարց է առաջանում՝ հնարավո՞ր է այս վիճակից դուրս գալ ու ունենալ առողջ ու դինամիկ զարգացող ֆուտբոլ։ Իհարկե, թերևս, օրինակ կարելի է բերել Արգենտինային, երբ 1970-ականներին Արգենտինայում ազգային վերելք էր, դա հանգեցրեց հաղթանակների ֆուտբոլի դաշտում և ֆուտբոլի կտրուկ զարգացմանը երկրում։

Եվ նույնիսկ երբ 1982 թվականին Արգենտինան պարտվեց Անգլիայի հետ Ֆոլկլենդյան կղզիների համար պատերազմում, այս պարտությունը չկոտրեց արգենտինացիներին, այլ ընդհակառակը, նրանք վերաիմաստավորեցին իրենց պարտությունը, ուղղեցին երկրի կառավարման համակարգում եղած էական սխալները և նոր թափ տվեցին երկրի ու ժողովրդի զարգացումը։ Սրա արդյունքը եղավ այն, որ արգենտինական ֆուտբոլը չփլուզվեց, այլ ստացավ զարգացման նոր շունչ, և աշխարհը տեսավ արգենտինացի ֆուտբոլային աստղ Դիեգո Մարադոնային, ով ինքն էլ կարողանում գրել համաշխարային ֆուտբոլի պատմությունը։

Մենք՝ հայերս, հաճախ հպարտանում ենք, որ պատկանում ենք հնագույն ժողովուրդների թվին, բայց եկել է ժամանակը, որ էլ «չնստենք թաղթին» ու ինքնախաբեությամբ չզբաղվենք՝ կրկնելով այն անիմաստ միտքը, որ «երբ այլ ժողովուրդներ չէին իջել ծառերից մենք արդեն ունեինք պետություն», բայց մենք պետք է վերանայենք մեր անցած ճանապարհը, անկեղծորեն և համարձակ անշենք մեր սխալները, որոնք հանգեցրին պատմական պարտությունների, ինչն էլ կբացի ապագայի իրական դուռը մեր ժողովրդի համար։

Միայն այս դեպքում կփոխվի ժողովրդի բարոյահոգեբանական վիճակը, երկիրը կսկսի իսկապես զարգանալ՝ դրանով զարգացնելով հայկական ֆուտբոլը։ Եվ միայն այս պահից հետո կծնվեն նոր Անդրեասյաններ՝ Մարկարովներ, Զանազանյաներ, Իշտոյաններ եւ Մխիթարյաններ:

Սա՛ է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան