Գերիները պատրա՞ստ են ևս 1-2 ամիս դիմանալ և տանջվել՝ հանուն Փաշինյանի իշխանության վերարտադրության

Այս ընտրարշավը, ի թիվս այլնի, լիովին բացահայտում է մարդկանց իրական էությունը: Օրինակ՝ երեկ, Նիկոլ Փաշինյանը, հուզական վիճակում, փաստացի հայտարարեց, որ Բաքվի բանտերում գտնվող հայ գերիները պատրաստ են գերության մեջ մնալ եւս 1-2 ամիս, միայն թե Նիկոլի իշխանությունը վերարտադրվի:

Գործող վարչապետի այս միտքը ցույց է տալիս լկտի ցինիզմը, որում ապրում է այս անձը: Հոգեբանները կհաստատեն նաև, որ Փաշինյանի այս խոսքերը հստակ ցույց են տալիս, որ իր համար գերիների խնդիրը պարզապես գլխացավանք է` որն ուժեղացնում կամ թուլացնում է իր իշխանությունը:

Անհնար էր պատկերացնել գերիների և նրանց հարազատների նկատմամբ նման լկտի պահվածք: Նույնիսկ ամենահրեշավոր պետության ղեկավարն այդպիսի միտք չէր արտահայտի, նա դա կթաքցներ: Ի՞նչ բարոյահոգեբանական վիճակում է գտնվում այն ուժը, որի ղեկավարը համարձակվում է բացահայտ ու անկեղծորեն արտահայտել նման տեսակետ: Հաշվի առնելով այն ծանր հոգեբանական և ֆիզիկական վիճակը, որում հայ գերիները գտնվում են ադրբեջանական գերության մեջ, հաշվի առնելով այն փաստը, որ նրանցից 19-ին արդեն խոշտանգել և սպանել են, կարելի է ասել, որ Փաշինյանը շատ չի տարբերվում հայ զինվորների ադրբեջանական դահիճներից :

Մի կողմ թողնենք, թե կոնկրետ ինչ են մտածում գերիները Նիկոլ Փաշինյանի մասին: Պատերազմից առաջ, հատկապես 2018-ից առաջ, այս երիտասարդներն ապրում էին իրենց բնականոն կյանքով, ունեին իրենց երազանքները և չէին պատկերացնում, որ որոշ ժամանակ անց, Փաշինյանի աղետալի քաղաքականության պատճառով նրանք հայտնվելու են Բաքվի բանտերում: Պատկերացնել կարելի է միայն, թե ինչ աներևակայելի ատելություն են զգում Փաշինյանի նկատմամբ մեր գերիները, որոնք գտնվում են Ադրբեջանի բանտերում: Բայց արի ու տես, որ Փաշինյանը համարձակվում է կարծիք հայտնել, որ այդ գերիները պատրաստ են մնալ գերության մեջ ևս 1-2 ամիս՝ հանուն Նիկոլի իշխանությունը վերարտադրվելու:

Նացիստական ​​Գերմանիայի քարոզչության նախարար Գեբելսը կնախանձեր Փաշինյանին: Այնուամենայնիվ, այստեղ անհրաժեշտ է տալ մեկ հռետորական հարց. Ինչո՞ւ հայ քաղաքական և հասարակական գործիչները չարձագանքեցին Նիկոլի այս լկտի խոսքերին: Ինչու՞ են այսպես կոչված «մարդու իրավունքների պաշտպանները, իրավապաշտպանները» լռում: Ինչու՞ են լռում ընտրություններին մասնակցող քաղաքական գործիչները: Ինչու՞ է օմբուդսմենը լռում, ինչու՞ է եկեղեցին լռում: Ինչու՞ են լռում այլ պետական ​​հաստատությունների ներկայացուցիչները: Մենք պիտի համակերպվենք վարքի նման ցածր բարոյական նշաձողի հետ, այն մեզ համար պիտի դառնա՞  նորմ:

Եթե ​​Նիկոլի այս խոսքերը մնան առանց արձագանքի, դա կնշանակի, որ այս տեսակետը կիսում է ամբողջ հասարակությունը: Սա իր հերթին կնշանակի, որ մենք գտնվում ենք մեր պետականության ոչնչացման վերջին կայանում՝ դրան հաջորդող անվտանգային սպառնալիքներով եւ խնդիրներով:

Սա՛ է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան