Ընտրությունը «ջրեց» նաև հակառուսականության միֆը. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Մեր երկրում տարիներ, եթե ոչ՝ տասնամյակներ շարունակ որոշակի շրջանակների կողմից գեներացվել են հակառուսական նարատիվներ: Կապ չունի՝ խոսքը տնտեսական որևէ խոշոր գործարքի կամ ծրագրի մասին է եղել, թե սպառազինության կամ անվտանգային հարցերի: Այդ տրամադրությունները, եթե կուզեք՝ «ցեցերը», է՛լ ավելի ինտենսիվ տարածվել ու շրջանառվել են հատկապես 2018 թվականից սկսած: Հասկանալի է, որ իշխանության եկած ուժի արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների ֆոնին ավելի են ակտիվացել այդ գծում «ապրող» միավորները: Այստեղ մանրամասն չհիշեցնենք նման դրսևորումների բազմաթիվ օրինակներն ու փաստերը, լինեն դրանք ՀԱՊԿ Գլխավոր քարտուղարի դեմ քրեական հետապնդում սկսելու, թե, օրինակ՝ ռուսական կապիտալով ընկերությունների դեմ որոշակի հարկային «ուշադրություն» ցուցաբերելու մասին:

Փաստ է և այն, որ վերջին շրջանում հակառուսական տրամադրությունների տարածումը շարունակվում է շատ ավելի մեծ թափով: Ըստ էության, փաշինյանական իշխանությունը և իր սատելիտ ուժերը փորձում են տպավորություն ձևավորել, որ Հայաստանում բավականին լուրջ արմատներ է գցել հակառուսականությունը: Ասել, որ նրանք իրենց հակառուսականության «քարոզի» մեջ որևէ արդյունքի չեն հասել, ճիշտ չի լինի, բայց և, միևնույն ժամանակ, տարբեր հարցումներն ապացուցում են, որ իրականում հակառուսականությունը մեծամասնության շրջանում արմատներ չի գցել:

Իսկ այս առումով ի՞նչ ցույց տվեցին հունիսի 7-ի ընտրությունները: Ի՞նչ ցույց տվեցին ԿԸՀ հրապարակած արդյունքները: Ըստ էության, նույնիսկ այդ՝ վիճարկելի տվյալներով, Փաշինյանն ու իր ՔՊ-ն, որ հակառուսականության հիմնական գաղափարախոսներն են, ստացան հազիվ 49 տոկոս ձայն: Այսինքն՝ մեծամասնության կողմից մերժվեցին:

Իսկ դա նշանակում է, որ մերժվեցին Փաշինյանի ու նրա ՔՊ-ի որդեգրած քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական ու, ընդհանրապես, բոլոր «ուղղությունները», այդ թվում՝ արտաքին քաղաքական վերակողմնորոշման ձգտումները:

Ըստ այդմ, նշյալ բոլոր «մերժումներին» զուգահեռ՝ այս ընտրությունները ցույց տվեցին, որ ընդգծված հակառուսականության թեզն էլ չաշխատեց: Ավելին, լինելով յուրատեսակ լակմուսի թուղթ, ընտրությունները ցույց տվեցին, որ հայաստանցիների մեծ մասը կտրուկ դեմ է Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները փչացնելուն: Ի վերջո, եթե այնպես լիներ, ինչպես ՔՊ-ն ու հատկապես նրա սատելիտներն են ներկայացնում, այսինքն՝ եթե հակառուսականությունը խոր արմատներ գցած լիներ, ապա ՔՊ-ն և Փաշինյանն առանց որևէ դժվարության կստանային ձայների 50 տոկոսից ավելին: Այսինքն, եթե ժողովրդի մեծամասնությունն այնպիսի տրամադրություններ ունենար, ինչպիսիք համառորեն փորձում են իրեն վերագրել, ապա Փաշինյանն ու ՔՊ-ն կարիք չէին ունենա դիմել վարչական ռեսուրսի գերչարաշահմանը, կարիք չէին ունենա ոստիկանական բռնաճնշումների, ընտրական ու հետընտրական մանիպուլ յացիաների, կամ ինչպես հիմնական ընդդիմադիր ուժերի ներկայացուցիչներն են նշում՝ կեղծիքների դիմելու անհրաժեշտություն էլ չէին ունենա:

Ամփոփենք. այս ընտրությունները ցույց տվեցին նաև, որ հակառուսական տրամադրությունների՝ իբր մեծամասնություն կազմելու մասին խոսակցությունները նույնպես առասպել են։ Այն կարող է ունենալ իր լսարանը, իր ակտիվ հատվածը, բայց ո՛չ մեծամասնություն է, ո՛չ էլ որոշիչ գործոն՝ ներկայում և առնվազն տեսանելի ապագայում: