Որպեսզի պետությունը լինի

Բայց կա մի շատ կարևոր խնդիր. որպեսզի այս թեմաները ժամանակավրեպ չլինեն, մեր պետությունը նախ պիտի շարունակի լինել։

Մեզ թվում է, թե հասարակությունը գիտակցում է այսօրվա Հայաստանին սպառնացող վտանգի իրական ծավալները, ու մենք ընտրողի հետ հարաբերվում ենք այդ տեսանկյունից։ Քաղաքական ուժերին թվում է, թե ընտրողն ամբողջությամբ պատկերացնում է իրավիճակի լրջությունը, և ուրեմն նրան պետք է ներկայացնել մյուս խնդիրների լուծումները։ Այնուամենայնիվ, մենք դեռ լրջագույն խնդիր ունենք։ Մենք դեռ պիտի հանրության 70-80 տոկոսին հասանելի դարձնենք հետևյալ պարզ հանգամանքը. որպեսզի հայկական պետությունը շարունակի գոյություն ունենալ, մեզ նոր իշխանություն է պետք։

Նախ պետք է հասնել նրան, որ պետությունը լինի, իսկ հետո՝ որպեսզի պետությունը լինի այսպիսին կամ այնպիսին։

Ակնհայտ է, որ գործող իշխանություններին հնարավոր չի լինելու ներքաշել կամ հրավիրել ծրագրային քննարկման։ Որքան էլ դա հակասում է ռացիոնալիզմի կամ բարոյականության սկզբունքներին, իշխանությունները շարունակելու են զբաղվել բացառապես էժան մոնոլոգներով։

Հաղթանակի բանալին այլ տեղում է. հասարակությանը պետք է ներքաշել քննարկումների դաշտ։ Սա երկու մասից կազմված խնդիր է։

Նախ պետք է հավաքական ընկալման հասնենք հետևյալ կետի շուրջ. որպեսզի պետությունը շարունակի գոյություն ունենալ, այս իշխանությունները պետք է հեռանան։

Մարդկանց ճնշող մեծամասնությունը պետք է ի վերջո գիտակցի սա։ Սա անմեղ խաղ չէ կամ գեղարվեստական հնարք։ Այսօր իրոք դրված է Հայաստան պետության հետագա գոյության հարցը։