Թիկունքից հարվածելու «նուրբ արվեստը»

Լրագրող, վերլուծաբան Էդուարդ Սարիբեկյանը նկատում է. «Ուկրաինական ճգնաժամի ամենավճռորոշ կետին ԱՄՆ-ն ու ԵՄ-ն մոտեցան ամենաթուլ վիճակում: Գարնանից ռուս-ուկրաինական ճակատում այնպիսի արագությամբ են իրադարձությունները զարգանում հօգուտ Ռուսաստանի, որ աշխարհի «ամենամայրաքաղաքում» չեն կարողանում կանգնեցնել: Թրամփը փորձեց Ռուսաստանին բերել բանակցությունների սեղանի մոտ Իրան-Իսրայել պատերազմով՝ չհաջողվեց, փորձեց Հնդկաստանի ու «Գլոբալ հարավի» երկրների նկատմամբ պատժամիջոցները խստացնել, բայց դա էլ արդյունք չտվեց: Նույնիսկ ատոմային սուզանավեր ուղարկեց Ռուսաստանի սահմանների մոտ, բայց ռուսներն այդ առիթն օգտագործեցին՝ հրաժարվելու միջին հեռահարության հրթիռների տաղակայման միակողմանի մորատորիումից ու ավելի կոշտացրին իրենց ռազմաքաղաքական դիրքորոշումը:

Ալիևը մի քիչ երկար դիմացավ իր հակառուսականությունը (նույն աշխարհաքաղաքական կենտրոնից թելադրվող) ցուցադրելու մեջ: Նախ Փաշինյանի հակառուսականությունն օգտագործեց Արցախը զավթելու համար, ապա, երբ Փաշինյանից ստացավ Հայաստանի դեմ իր ստրատեգիական խնդիրները լուծելու համար անհրաժեշտ բոլոր զիջումները, հանեց ճանկերը նույն Ռուսաստանի դեմ: Այսինքն, Նիկոլ Փաշինյանն ու Իլհամ Ալիևը միասին՝ ձեռք ձեռքի տված, նույն քաղաքական փազլի մասերը լինելով, գեներացրին ու հասունացրին այնպիսի կեղծ իրավիճակ, երբ Ռուսաստանին թիկունքից հարվածելը, գոնե իրենց ընտրազանգվածների համար, լեգիտիմացրեցին:

Չի բացառվում, որ Ռուսաստանն այս «ձիով քայլից» նույնպես կարողանա խույս տալ, բայց այդ դեպքում նրա արձագանքը չափազանց կոշտ է լինելու՝ առաջին հերթին Հայաստանի նկատմամբ»: