Ապուշացման տեխնոլոգիան և նիկոլական քարոզը․ Անդրանիկ Թևանյան

Մի ժամանակ ասում էին, որ Արցախը պետք է տալ, որ «Զանգեզուրի միջանցքը» չլինի։

Հիմա ասում են, թե ինչ լավ է, որ Արցախը հանձնեցինք, քանի որ․․․ Հայաստանը վերջապես ինքնիշխան դարձավ ու վերջապես «Զանգեզուրի միջանցքը» կլինի։ Բայց, ի հեճուկս ռուսների,–ասում են նիկոլենք,–միջանցքը կլինի ամերիկյան (դեռ բարձր չեն գոռում, որ կլինի թուրքական)։

Ահա այս թեզերն առաջ տանելու համար տարատեսակ քարոզիչներ են մեջ գցում։ Մի կին «ատամնատեխնիկ» էր երեկ հայտնվել իշխանական քարոզչամիջոցում՝ կարնեգիների փորաձեգետ էր, թե ինչ էր, էական չէ։ Նրա վրա «ֆիռմա» փորձագետի պիտակ կար։

Այդ կինը ապուշություններ էր դուրս տալիս հատուկ դեբիլների համար՝ փորձելով հիմնավորել, որ

–Թուրքիան ավելի լավ է, քան Ռուսաստանը,

–միջանցքը լավ բան է,

–Հայաստանի բախտը բերել է, որ կորցրել է Արցախը և կհանձնի միջանցքը,

–Ադրբեջանը թուլանում է և մեզ համար շատ լավ է լինելու,

–եթե հանկարծ Ադրբեջանը Հայաստանի վրա հարձակվի, ապա Արևմուտքը մեզ կօգնի․․․՝ սանկցիաներ կիրառելով (այսինքն՝ ՀՀ քաղաքացիներին վերապահված է ուկրաինացիների պես մորթվելու ֆունկցիան, բայց «զատո» Ադրբեջանը կհայտնվի սանկցիաների տակ, այն էլ հարց է՝ կհայտնվի՞, թե՞ Ուրսուլայի մշտաժպիտ հայացքի ներքո ադրբեջանական գազն ավելի ծանր կկշռի, քան հայկական արյունը)։