Անանունները՝ պաշտոնյաներ. ՔՊ ավագանու «անտեսանելի» անդամների հերթով պաշտոնավարումը

Երևանցին այսօր, դժվար թե կարողանա հիշել կամ ճանաչել ավագանու թեկուզ մեկ անդամի ՔՊ խմբակցությունից, բացի քաղաքապետ Տիգրան Ավինյանից։ Մնացածները՝ չգիտենք ովքեր են, ինչով են զբաղվում, մասնակցո՞ւմ են քննարկումներին, ելույթ ունե՞ն, տեսանելի՞ են հանրության համար։ Եվ ահա այս “անանուն” ավագանին հերթով վերածվում է վարչական պաշտոնյաների։

Ավելի կոնկրետ, վերջին ամիսներին մի շարք ՔՊ-ական ավագանու անդամներ՝ առանց մասնագիտական նշանակալի կենսագրության կամ որևէ հանրային գործունեության հետևի վրա կանգնած լինելու, նշանակվում են վարչական և պետական տարբեր պաշտոնների՝ վարչությունների պետեր, փոխտնօրեններ, խորհրդականներ և այլն։

Այս երևույթը մի քանի մակարդակում վտանգավոր է.

Կուսակցական նոմենկլատուրա՝ նոր փաթեթավորմամբ

Իշխանությունները քննադատում էին նախկին համակարգը՝ ասելով, թե ամեն ինչ որոշվում էր քաղաքական պատկանելությամբ, ոչ թե մասնագիտական կարողություններով։ Բայց ի՞նչն է փոխվել այսօր։ Ավագանու ցուցակով անցած, հանրության կողմից չընտրված և նույնիսկ անտեսանելի գործիչները, պարզապես իրենց կուսակցական պատկանելության հիման վրա, ստանում են նշանակումներ։

Հանրային մանդատի շահարկում

Քաղաքապետարանն ու ավագանին ներկայացնելու փոխարեն՝ այդ մանդատներն օգտագործվում են անձնական կարիերա կառուցելու համար։ Ընտրվեցին որպես քաղաքային օրենսդիրներ, սակայն քաղաքային օրակարգի հետ առնչվել չեն էլ հասցնում՝ քանի որ «առաջ են տրվում» պետական կառավարման համակարգում։

Անտեսանելիություն և հաշվետվողականության բացակայություն

Այս մարդիկ չեն ունեցել քաղաքապետարանի նիստերում բովանդակային ելույթներ, չեն ներկայացրել հաշվետվություններ կամ հանրային դիրքորոշումներ՝ կապված քաղաքային քաղաքականության հետ։ Որպես ավագանու անդամներ՝ նրանք չեն եղել հանրային վերահսկողության մաս։ Բայց ի տարբերություն ակտիվ քաղաքացիների, նրանք պաշտոնի են անցնում լուռ և անտեսանելի։

ՔՊ-ն շարունակաբար խոսում է թափանցիկության, հաշվետվողականության և նոր կառավարման մշակույթի մասին։ Բայց երբ ավագանու «անուն չունեցող» անդամները, առանց մասնագիտական մրցակցության ու առավել ևս առանց հանրային վստահության, վերածվում են հերթով պաշտոնյաների, սա խախտում է հենց այդ արժեքները։ Այդպիսով, քաղաքական մանդատը գործիք է դառնում ոչ թե հանրային ծառայության, այլ կուսակցական լոյալության վարձահատուցման համար։