Փաշինյանի արտաքին քաղաքականության «հակառակ կողմը»

Քաղաքագետ Բենիամին Մաթևոսյանն Alpha News-ի եթերում «Վերնագիր» հեղինակային հաղորդման ընթացքում ներկայացրել է թեմայի շուրջ մասնագիտական վերլուծություն, որում մասնավորապես ասվում է.

(ՀՀ իշխանությունները փորձում են կիրառել չորս տարի առաջվա հնարքը)

«Հնարավոր է, որ եթե ավելի շատ մարդիկ ծանոթ լինեին Նիկոլ Փաշինյանի 90-ականների և 2000-ականների սկզբի հոդվածներին, ինչպես նաև նրա «Երկրի հակառակ կողմը» գրքի բովանդակությանը, 2018 թվականի իրադարձությունները կարող էին այլ կերպ զարգանալ։ Փաշինյանի մարգինալ հայացքները դժվար թե կարողանային գրավել Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիների համակրանքը։ Եթե քաղաքացիները կարող էին իրենց թույլ տալ չծանոթանալ նրա «ստեղծագործություններին», ապա Հայաստանի քաղաքական էլիտան, որի մի մասը, իր իսկ խոստովանությամբ, ֆինանսավորել է Փաշինյանի թերթը, չէր կարող չհասկանալ, թե ում հետ գործ ունի։ Սակայն այսօր մենք ստիպված ենք ապրել Փաշինյանի «Երկրի հակառակ կողմի» իրականության մեջ և վերլուծել «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության առաջնորդի «արտաքին քաղաքականության հակառակ կողմը»։

Մի կողմից նա այցելում է Տալլինում կոմունիզմի զոհերի հիշատակին նվիրված հուշահամալիր, մյուս կողմից՝ մայիսի 9-ին մեկնում է Մոսկվա՝ մասնակցելու Հայրենական մեծ պատերազմում Հաղթանակի 80-ամյակին նվիրված շքերթին։ Այս իրավիճակը այնքան պարադոքսալ է, որ նույնիսկ էստոնացի լրագրողները զարմանք են արտահայտում։

Նախորդ տարիների փորձը ցույց է տալիս, որ Փաշինյանի «աշխարհաքաղաքական շպագատը» դրանով չի ավարտվի։ Օրինակ՝ 2021 թվականին, Ազգային ժողովի արտահերթ ընտրություններից առաջ, հայկական կողմը առաջարկեց Ռուսաստանի բարձրագույն ղեկավարությանը Հայաստանում բացել 4 նոր ռուսական դպրոցներ։ Սակայն ընտրություններից հետո Հայաստանի կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարությունը «անսպասելիորեն» հայտարարեց, որ նման դպրոցները, որտեղ ուսուցումը կատարվում է օտար լեզվով, հակասում են հայկական օրենսդրությանը։ Չի բացառվում, որ այս անգամ Փաշինյանը փորձի Ռուսաստանին առաջարկել, օրինակ, տաղանդավոր երեխաների համար կենտրոն ստեղծելու գաղափարը։

Բացի այդ, Ռուսաստանի Դաշնության Դաշնային խորհրդի նախագահ Վալենտինա Մատվիենկոյի հունիսյան այցով Հայաստան և Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարար Սերգեյ Լավրովի հնարավոր այցով Հայաստան՝ Փաշինյանի նախապատրաստությունն է 2026 թվականի ընտրություններին։ Այս այցերը պետք է ցույց տան ռուսական քաղաքական էլիտաներին, որ Հայաստանի ներկայիս ղեկավարությունը, իբր, գնահատում է Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները և հասկանում նրա կարևորությունը հայ ժողովրդի համար։

Սակայն փաստերը համառ բան են։ Նույնիսկ եթե մի կողմ թողնենք 2021 թվականից կուտակված ողջ «հակառուսական բեռը», վերջերս ընդունված «ԵՄ-ին անդամակցության մասին» օրենքը հստակ ցույց է տալիս, թե որ ուղղությամբ կգնա Երևանը 2026 թվականի ընտրություններից հետո, եթե Փաշինյանը մնա իշխանության։

Հաշվի առնելով, որ տարածաշրջանում «Արևմուտքը» ներկայացված է Թուրքիայով, 2026 թվականից հետո Հայաստանի ինտեգրումը թուրքական աշխարհին կարող է արագանալ։ Սա կստեղծի եզակի իրավիճակ. Հայաստանի կառավարությունը, որը մեծապես հենվում է ռուսական ռեսուրսների և Ռուսաստանի հետ տնտեսական համագործակցության վրա, կձգտի ստանալ Մոսկվայի աջակցությունը, որպեսզի այնուհետև ավարտի Ռուսաստանի դուրսբերման գործընթացը տարածաշրջանից և Հայաստանը հանձնի Մոսկվայի ռազմավարական հակառակորդ Թուրքիայի ազդեցության տակ։ Այսպիսին է Փաշինյանի «արտաքին քաղաքականության հակառակ կողմը»։

Մտածե՛ք այդ մասին․․․»։