Աղետի գոտի այցելած Գորբաչովին մարդիկ ավելի շատ Արցախի մասին էին հարցնում, քան իրենց տների վերականգնման
Դիտել նաև
Ռուբեն Ռուբինյանը սպառնացել էր իրեն պսակադրող քահանային
Ռուբեն Վարդանյանը որոշել է դատավճիռը չբողոքարկել. Ընտանիքի հայտարարությունը
Բաքվի դատարանը Ռուբեն Վարդանյանին դատապարտեց 20 տարվա ազատազրկման
«Իզմիրլյան» ԲԿ-ում ընթացող խուզարկությունը նիկոլական ռեժիմի հերթական ռեպրեսիան է մեր Մայր Եկեղեցու դեմ․ փաստաբան
Հացադուլի 14-րդ օրը Սամսոնյանին տեղափոխեցին հիվանդանոց
1988 թվականի դեկտեմբերին առաջին դասարանում էի։ Ամիսներ առաջ սկսել էր ղարաբաղյան շարժումը։ Ինչ-որ էներգիա կար երևանյան օդում (ամենայն անկեղծությամբ հիշում եմ այդ լիցքերի «բույրը»)։
Երբ եղավ երկրաշարժի արհավիրքը, շատերին թվաց, որ վերջ։ Որ կամքը կոտրված է։ Բայց այդպես չէր, և հենց Լեննականցիներն էին, որ դա անհերքելի ապացուցեցին։ Հիշում եմ թե ինչ ոգևորությամբ էին մեծերը պատմում, որ աղետի գոտի այցելած Գորբաչովին մարդիկ ավելի շատ Արցախի մասին էին հարցնում, քան իրենց քաղաքների ու տների վերականգնման։
Ռուբեն Մելիքյանի ֆեյսբուքյան էջից

