«Տանը մարդ կա՞...»

Շշմեցուցիչ է ուղղակի: Աննման: Երկրում, երկրի «գլխին», պետական ու այլևայլ կառույցների հետ կապված ինչ ասես, որ չի կատարվում, ինչ վտանգ ու սպառնալիք ասես, որ չի «ծեծում դուռը»: 
Մտնում ես «Ֆեյսբուք» լրահոսը եռում է, եթե չասվի՝ քլթ-քլթում է, մտնում ես լրատվական կայքեր, ոչ իշխանական ալիքներն ես նայում՝ մեկը մյուսից մտահոգիչ լուրեր, տեղեկություններ, մեկնաբանություններ, գնահատականներ: 
Թշնամին, է՛լ ավելի լկտիացած, ասում է՝ «էս 4 գյուղն իմն է»: 
Պարզ է, որ ոչ Նիկոլ Փաշինյանից, ոչ էլ նրա իշխանությունից ոչ մի սպասելիք չկա: Առավելագույնը, ինչին դրանք ընդունակ են՝ սրան-նրան «մեղավոր» կարգեն, «կռուտիտներ» անեն, ստեր ստեն, արկածախնդրական նոր հայտարարություններ անեն՝ ավելի մեծացնելով Հայաստանի գլխին կուտակված սպառնալիքները: 
Բայց... կարծես թե՝ «տանը մարդ չկա»:
Ժամանակին նման քաղաքական մշակույթ կար: Քաղաքական ուժերը, կուսակցությունները հայտարարություններ էին անում այս կամ այն առիթով: Հիմա դա էլ չկա: Ոչ մեկի ձայնը չի լսվում: 
Չէ, տարբեր ուժերի ամենատարբեր ներկայացուցիչներ հարցազրույցներ են տալիս, մեկնաբանություններ են անում: Բայց այնպես, որ զգացվի, որ երկրում քաղաքական գործընթաց կա, քաղաքական ուժեր կան, չէ: 
Հետաքրքիր է, էլի, թե էլ ինչեր պիտի կատարվեն, որպեսզի մի գվվոց, մի բվվոց լսվի: 
«Հասարակությունը» քաղաքական ուժերից ու լիդերներից է խռովել: Վերջիններս էլ ոնց որ թե՝ «հասարակությունից»: Իսկ Նիկոլ Փաշինյանը ուրախ-զվարթ շրջում է Երևանի փողոցներում (իբր՝ տեսեք-տեսեք, իրեն «բան ասող» չկա), և հոգին փառավորվում է, որ Արցախը հայաթափեց, որ երկիրը տանում է վերջնական կործանման, որ համալսարանը կփակի, տեղը անառականոց կբացի, որ..., որ...:
Ինչ-որ մեկը դե՞մ է: 
Ա.Հ. 
Zham.am