Վերջերս Արցախում էի, ու գիտեք ինչն էր զարմանալի, որ անգամ այդ բզկտված, դավաճանված վիճակում, արցախցիները մտածում էին Մայր Հայաստանի մասին

Վերջերս Արցախում էի, ու գիտեք ինչն էր զարմանալի, որ անգամ այդ բզկտված, դավաճանված վիճակում, արցախցիները մտածում էին Մայր Հայաստանի մասին, որ Հայաստանի վիճակն այսօր ավելի ծանր է:

Արցախում արդեն քանի սերունդ է մեծացել, որոնց ձգտումը եղել է Մայր Հայաստանին միանալը: Չեք պատկերացնում, թե իրենց համար ինչ դժվար է այս վիճակը:

Սիրելի արցախցիներ, Մայր Հայաստանը, հայ ժողովուրդը ձեր կողքին են ( այս մի քանի հոգուց բացկացած թրքադրածո իշխանությունն ամենևին չի արտահայտում հայ ժողովրդի կամքը, դա լավ իմացեք): 

Արցախը սրբագործված է նաև Հայաստանի լավագույն որդիների արյամբ, որոնք իմացյալ մահվան են գնացել՝ հանուն հավերժական Արցախի ու Հայաստանի…

Նրանց ծնողների ու հարազատների մի մասնիկը հավերժ մնացել է Արցախում ու նրանք անտեսանելի կապերով են կապված Արցախի հետ…ու հենց նրանք են նաև Արցախը պահողների մեջ (երբ վերադարձա, զոհվածի մայրն ինձ հարցնում է՝ ոնց էր Արցախը, ոնց են մարդիկ, ոնց են ապրում: Ու այդ հարցման մեջ այնքան հոգատարություն կար, կարծես որդու մասին հարցներ: Արցախն այլևս որդի կորցրածների զավակն է):

Հանրահավաքներին էլ ծանոթացել եմ բազմաթիվ Արցախասերների հետ, և զարմանալի է, որ նրանց շարքերում կան այնպիսինները, որոնք պաշտում են Արցախը՝ չլինելով անգամ այնտեղ: 

Սպասենք և հուսանք…նաև գործենք…հաստատ գալու է վերադարձնելու և միավորվելու ժամանակը:

Շնորհավո՛ր անկախության տոնդ, Արցախ

Փիրուզա Մուսայելյանի ֆեյսբուքյան էջից