Կանայք բռնապետության թիրախում

2025 թվականի առաջին կին քաղբանտարկյալը ես էի, իսկ 2026 թվականին՝ Արգենազ Մանուկյանը։

Օրվա իշխանությունների «դեմոկրատական» ռեպրեսիաների գործիք դարձած դատարաններն այն վերջին օղակն են, որոնք «փառքով» իրականացնում են անարդարադատություն։

Հայաստանը նմանվել է կոնցլագերի, որը, սակայն, հարմարավետ է «եվրաչինովնիկների», Հայաստանում հավատարմագրված մի շարք եվրոպական երկրների դեսպանների և մեր օդը շնչող ու ջուրը խմող այն միջազգային, իբր թե իրավապաշտպան կառույցների ներկայացուցիչների համար, որոնք լուռ հետևում են այս ամենին։

Նրանց համար, կարծես, քաղաքական «էկզոտիկա» է տեղական ֆաշիզմի խելագարությունը, որին ենթարկվում են Հայաստանի օրվա իշխանությունների համարձակ ընդդիմադիրները։

Այսօր նույն այդ իշխանությունների ոստիկանները ապօրինաբար ներխուժել են Արգենազի անձնական տարածք՝ նրա անձնական կյանք, և այս երևույթը ցավալիորեն «ավանդական» է դարձել։

Քանի՞ կոպեկ արժե այդ ցուցադրական ցինիզմը, որի համար դատարանները հեշտությամբ կնքում են ազատությունից զրկելու որոշումներ։ Ես հարց եմ տալիս՝ ինչպե՞ս են այդ դատավորները հետո գնում իրենց տներ, նայում իրենց երեխաների աչքերի մեջ, սուրբ հաց ուտում և գիշերները հանգիստ գլուխները բարձին դնում։

Մի՞թե նրանք չեն զգում, որ յուրաքանչյուր այդպիսի որոշումով կործանում են ոչ միայն մեկ մարդու, այլև նրա ընտանիքի ողջ աշխարհը։ Այն ճաղերի հետևում, որտեղ նրանք փակում են անմեղներին, փակում են նաև հույսն ու հենարանը՝ ազատզրկվածի խնամքին գտնվող անօգնական ծերերը, հիվանդներն ու հատկապես անմեղ երեխաները նույնպես դառնում են ազատազրկման բացասական հետևանքի անմիջական կրողը։

Պատկերացնո՞ւմ եք՝ ինչ է զգում մի երեխա, որին զրկում են մայրական ջերմությունից, որը գիշերները վախից ու կարոտից լալիս է՝ փնտրելով հարազատի ձեռքը, սակայն գտնում է միայն դատարկություն: Ի՞նչ է զգում տարեց ծնողը, որի միակ խնամողն այժմ բանտում է։ Ինչպե՞ս են դատավորները հաշտվում այն մտքի հետ, որ իրենց ստորագրությամբ դաժանորեն տրորում են մանկական հոգիներ՝ նրանց դատապարտելով որբության զգացումի և տառապանքի, իսկ ծերին լքվածության։

Անցյալ տարի հիշարժան էր նաև Լիանա Հարությունյանի դեպքը, երբ երիտասարդ կնոջը դատավորը որոշեց կալանավորել։ Մայրը հայտնվեց «Աբովյան» քրեակատարողական հիմնարկում՝ իր մի քանի ամսական երեխայի հետ, և մեկ օր անց երեխան ծանր հիվանդացավ։ Այդ նուրբ էակը դարձավ անմարդկային որոշման առաջին զոհը՝ հայտնվելով հիվանդանոցում. փառք Աստծո, երեխայի կյանքը փրկվեց, բայց ի՞նչ սպիներ մնացին նրա մոր հոգում։

Շինծու գործերով կայացված դատական ակտերը Հայաստանի ազգային ամոթն են։

Ասում են՝ «ամեն ինչ մարդու համար է»։ Այո՛, այն մարդու համար է, որը համարձակ է, հետևաբար` ազատազրկումը նա կհաղթահարի։

Կարևորը հետոն է՝ այն հետոյի պատասխանատվությունը, որը պետք է կրի այն դատավորը, ում անարդար որոշմամբ մարդը հայտնվեց ճաղերի հետևում, իսկ նրա ընտանիքի խոցելի անդամները՝ անօգնական վիճակում։

Լիլիթ Աղեկյան

13 հուլիս, 2026 թվական