Ըստ թուրքական Aydinlik Gazetes պարբերականի՝ Լավրովի վերջին հայտարարությունը մտահոգել է Էրդողանին

Լավրովը վերջերս  խոսել է ԱՄՆ մասնակցության բացակայության դեպքում ՆԱՏՕ-ի գոյության ռիսկերի մասին։

Անթալիայում կայացած ֆորումում Սերգեյ Լավրովի խոսքերը զգալի արձագանք են գտել թուրքական մամուլում։ Նախարարի ելույթը ՆԱՏՕ-ի շրջանակներում առանց ԱՄՆ-ի հնարավոր նոր կարգի մասին, Թուրքիայում  ընկալվել է ոչ թե որպես դիվանագիտական ​​ձևականություն, այլ որպես նախազգուշացում։

Լավրովը խոսեց այն կարգի մասին, որը կձևավորվի, եթե ԱՄՆ-ն դուրս գա ՆԱՏՕ-ից։

Մասնավորապես՝ Մեծ Բրիտանիայի, Թուրքիայի և Ուկրաինայի դաշինք՝ ՆԱՏՕ-ի հետ համագործակցությամբ՝ առանց Միացյալ Նահանգների։

Այս զուգահեռականում, եթե մենք Ռուսաստանը լինեինք, Մեծ Բրիտանիան կլիներ այսօրվա Իսրայելը, Ուկրաինան՝ Հունաստանը, իսկ Թուրքիան՝ Սիրիան։ Ամփոփ. եթե Իսրայելը, Հունաստանը և Սիրիան դաշինք կազմեին, մենք, հավանաբար, նույն կերպ կզգայինք, ինչպես ռուսները վերոնշյալ դաշինքի նկատմամբ։ Ենթադրենք, որ Իսրայելն ու Հունաստանը մեզ չզարմացրին, բայց ինչպե՞ս կզգայինք մենք Սիրիայի նկատմամբ, հարցադրում է անում պարբերականը։  Մոդելները, իրադարձությունները և կառուցվածքները բոլորովին տարբեր են։ Սա լիովին իրատեսական համեմատություն չէ, բայց  այն բավականին ճշգրիտ նկարագրում է զգացողությունը, նշում է պարբերականը։

Ի՞նչ կարող ենք ակնկալել նման դաշինքից։ Այն համատեքստում, երբ Իսրայելը Թուրքիային սահմանում է որպես բացահայտ սպառնալիք, իսկ Սպիտակ տան նախկին փորձագետը խոսում է Իսրայելի կողմից ԱՄՆ-Թուրքիա հակամարտության հնարավորության մասին, հռետորական հարցադրում է անում պարբերականը։

Իհարկե, Լավրովն ասաց շատ ավելի հետաքրքիր բաներ... Որ որոշ պետություններ դժվար ժամանակներում կբախվեն լուրջ փորձությունների... Այս ամենը այնքան խորը իմաստ ունի, որ արժանի է քննարկման թեմա դառնալու համար, անգամ Էրդողանի շրջապատի համար, նշում է պարբերականը։

Նոր մեծ պատերազմը սրվում է, ինչպես հաստատում են մեր պետական ​​գործիչները։ Նման ժամանակ մենք պետք է ապահովենք սոցիալական միասնություն և ազգային ամբողջականություն։ Այս առումով ցանկացած թուլություն իսկապես ծանր հետևանքներ կունենա, նշում է պարբերականը։

Հասարակության անբաժանելի մասը զգալու անհրաժեշտության հիմնական խոչընդոտը սոցիալական փոխազդեցություններից մեկուսացումն է: Սոցիալական բռնության արատավոր շրջանը պետք է կոտրվի: Սա վերաբերում է ոչ միայն կյանքի և սեփականության անվտանգությանը, այլև կրթության, արվեստի և սպորտի ոլորտներում արդարությանն ու ազնվությանը: Հեդոնիզմը՝ հաղթելու, ուշադրության կենտրոնում լինելու և անընդհատ ծափահարություններ ստանալու ցանկությունը, կարող է սպառնալ սոցիալական համախմբվածությանը, նշում է պարբերականը:

Սոցիալական բռնությունը՝ մասնավորապես հեռուստասերիալները, խթանող մեդիա ոլորտից մինչև կրթության ոլորտ, մարզադաշտերում անպարկեշտ լեզուն հանդուրժող սպորտային կառավարումից մինչև այս ամենը թերթերի և հեռուստատեսության լեզվով թարգմանող հեռարձակում՝ բոլորը պետք է սկսեն իրենցից...

Հատկապես կրթության և հասարակայնության հետ կապերի ոլորտում ներգրավված բոլոր անձինք...

Հատկապես կյանքի բոլոր ոլորտների երիտասարդ մտավորականները, որոնց մեջ մենք այդքան մեծ ջանքեր ենք ներդնում...

Նրանք կրում են հսկայական պատասխանատվություն... նշում է պարբերականը:

Նրանք չպետք է ենթարկվեն այնպիսի վարքագծի, որը ծնում է սոցիալական բռնություն, որը մղվում է հեդոնիզմով, հաղթելու և տիրապետելու ցանկությամբ, և նրանք չպետք է բռնության և անարդարության այս պատկերը սերմանեն իրենց հարգող երիտասարդների մեջ։ Նրանք պետք է միավորվեն իմաստության կողմում և իրենց ներդրումն ունենան այս երկրի ապագայի գործում։

Մենք բոլորս պարտական ​​ենք նրանց, ովքեր այս երկիրը մեզ թողեցին, և այն սերունդներին, որոնց մենք այն կթողնենք մեզանից հետո..., վերջում եզրակացնում է թուրքական այս պարբերականը:

Ինչ խոսք, Լավրովի վերջին հայտարարությունը, լուրջ մտահոգել է թուրքական վերնախավին, քանի որ փաստացի Մոսկվան մեկ հարթակի մեջ է տեղադրել Ուկրաինային, Մեծ Բրիտանիային և Թուրքիային:

Եթե նաև նշենք, որ ԵՄ երկրները, որպես ռազմական միավորներ գրեթե գոյություն չունեն, ապա կարող ենք արձանագրել, որ որպես ռազմական սուբյեկտ, Մոսկվան ճանաչում է Ուկրաինային, Մեծ Բրիտանիային և Թուրքիային:

Սակայն առանց ԱՄՆ-ի այս երեքը ինչպես պիտի հավասարակշռեն Ռուսաստանին, դա է այն խնդիրը, որը մտահոգում է թուրքերին:

Ինչ վերաբերվում է ԱՄՆ-ին, որն առավել փորձում է ինքնամեկուսանալ և մաքսիմում պատրաստ է պաշտպանել Իսրայելի շահերը, սկսել է մտահոգել Անկարային:

Իսկ եթե այս համատեքստում դիտարկենք, որ Իսրայելը թշնամական է տրամադրված Թուրքիայի հանդեպ, ապա թուրք վերլուծաբանների մտահոգությունները էլ ավելի են խորանում:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան
Zham.am