Սենց չէի պատկերացնում մեր երկիրը 29 տարի առաջ, երբ պատահմամբ հայտնվեցի Օպերայի հրապարակում
Մի տհաճ զրույց ունեցա առավոտ, խոսքիս տերն եմ՝ չեմ պատմի:
Բայց որ տպավորություններով չկիսվեմ, կտրաքեմ: Ահավոր զզվածել չէ՝ հերթական անգամ հիասթափված եմ /չնայած էլ ուր/ ու տխուր: Ոնց որ սուր վարակիչ հիվանդանոցից դուրս գաս մաքուր օդի ու տխրես, որ օգնել չես կարող, բայց համ էլ վախենաս ես վարակվելուց:
Մեր իշխանությունները /բոլոր/ արեցին ամենինչ, որ էսօր ասեմ՝ պետությունը մեր խելքի բանը չէ: Քաղաքացու պարտավորություն-պարտականություն եզրերը ամեն գնով իջեցրեցին համայնքային լավություն-պարտքի, բայց արդեն էն առողջ համայնքայինն էլ չկա, քանի որ ամեն գնով մարդկանց ինքնասիրությունը խեղդել են:
Զզվում եմ հանրապետականներից, որոնք էսօր են, բայց նենց չի, որ ուրիշ անունով թայֆա լիներ՝ նույնը չէր լինի:
Շատ տխուր ա: Սենց չէի պատկերացնում մեր երկիրը 29 տարի առաջ, երբ պատահմամբ հայտնվեցի Օպերայի հրապարակում հենց առաջին հանրահավաքին:
Ընտրական կեղծիք, կաշառակերություն-բան, դրանք սաղ հեչ, մարդկանց եք փչացրել, երեւի արդեն անուղելի, ոչ մի արժանապատվություն չի մնացել, համատարած չարչիություն ու քյասիբություն: Չգիտեմ ինչ ուժ պետք է լինի, որ բան փոխի, երեւի չկա:
Արսեն Շուր Կարապետյանի ֆեյսբուքյան էջից
Հետևեք մեզ Facebook-ում