Նա մնացել է 2018 թվականում, իսկ մարդիկ հիմա ուժեղ ձեռք են փնտրում. «Հրապարակ»

«Հրապարակը» գրում է. «Ընտրություններին ընդառաջ, քաղաքական գրեթե բոլոր ուժերը սկսել են ոչ պաշտոնական քարոզարշավը: Ընդդիմադիրներն այցելում են մարզեր, դահլիճներ են հավաքում, ելույթներ են ունենում, տարաբնույթ խոստումներ են տալիս, շատ հաճախ կրկնվում են, բանակցություններ են վարում այլ քաղաքական ուժերի հետ, քննարկում-կոնֆերանսներ են կազմակերպում, հայտարարություններ են անում, նոր շարժումներ ու միավորներ ստեղծում եւ այլն: Իշխանություններն էլ, մոռանալով, որ 2021-ի նախընտրական խոստումներից եւ ոչ մեկը չեն կատարել, դարձյալ վերընտրվելու հայտ են ներկայացրել եւ փորձում են կոծկել իրենց ձախողումները, ներկայացնել, որ իրենց ծրագրերն ու խոստումները կատարելն իրենցից անկախ պատճառներով են եղել: Բայց կյանքը ցույց է տալիս, որ ո՛չ ասելիք ունեն, ո՛չ ծրագիր, ո՛չ գաղափարախոսություն: Ինչպես առանց «իզմ»-երի եկան իշխանության, այդպես էլ 8 տարի իշխելուց հետո փորձում են վերարտադրվել: Իսկ Նիկոլ Փաշինյանի ասելիքն այն աստիճան է սպառվել, այնքան անելիք չունի, որ այժմ շրջում է քաղաքով եւ տուրիստի նման տեսանյութեր նկարում` տեղադրում իր էջում: Օրինակ, Սայաթ-Նովայի փողոցում տարիներով կանգնած մի շենք է նկարում եւ շնորհակալություն հայտնում ներդրողին, Հյուսիսային պողոտայում մի ռուս երաժշտի ելույթ է նկարում եւ հիանում:

Քաղտեխնոլոգ Կարեն Քոչարյանից «Հրապարակը» հետաքրքրվեց` ինչո՞ւ է Փաշինյանը որոշել նման գրառումներ կատարել, որոնք անգամ հազար լայքի չեն արժանանում, եւ դա ի՞նչ է նրան տալիս: Քոչարյանն ասաց. «Նա ունի երկու խնդիր: Աշխատում է այնտեղ, որտեղ թույլ է, ինչը շատ բնական է: Նա թույլ է երիտասարդության շրջանում, ինչպես նաեւ՝ մայրաքաղաք Երեւանում: Նա փորձում է հիմա աշխատել երեւանցիների եւ երիտասարդների վրա: Շենքերի մասին խոսելով, փորձում է երեւանցիների վրա աշխատել, իսկ դիսկոտեկները, վարչաբենդերը եւ սրտիկները` երիտասարդության վրա: Դա է այս տեխնոլոգիայի իմաստը: Ես չգիտեմ, թե այդ ամենն ինչ կարող է տալ երեւանցիներին կամ երիտասարդությանը, սակայն նա այս քայլերով կոնկրետ այդ երկու խմբերի վրա է աշխատում: Թալան, նախկիններ եւ այլն, այս ամենի դոզան լինելու է համեմատաբար քիչ, քանի որ այստեղ երկու խնդիր կա: Առաջինը` հնացել է թեման, եւ հետո՝ իր հիմնական հակառակորդն այս անգամ նախկին իշխանության ներկայացուցիչ չէ: Ուստի ինքը պոպուլիզմով, ավելի սոցիալական, զվարճալի եղանակներով փորձելու է պայքարել «Մեր ձեւով»-ի դեմ: Այս տեխնոլոգիաները կաշխատեն, թե ոչ, ցույց կտան ընտրությունները, ես չեմ հավատում սոցիոլոգիական հարցումներին, որոնք արվում են Հայաստանում` ոչ այն պատճառով, որ դրանք կեղծված են կամ պատվիրված, այլ այն բանի համար, որ հայ հասարակությունը նման հարցումների ժամանակ անկեղծ պատասխան չի տալիս»:

Քաղաքագետ Ստեփան Դանիելյանն էլ, խոսելով թեմայի մասին, մեզ հետ զրույցում ասաց. «Ըստ իս` նա մնացել է 2018 թվականում: Նրա հաջողությունն այդ ժամանակ այն էր, որ կար մի իշխանություն, որ կտրված էր ժողովրդից, եւ ահա՝ ժողովրդի ծոցից դուրս եկավ մի տղա, որը խոսում է ժողովրդի լեզվով, ժողովրդի անունից, շփվում է մարդկանց հետ, սրճարաններ է գնում, մետրո է նստում, ոտքով քայլում է Գյումրիից Երեւան: Այն կերպարը, որ նա ժողովրդի մարդն է եւ անդադար շփումներ է ունենում ժողովրդի հետ, լայվեր է անում եւ այլն, անգամ կառավարական ամառանոց տեղափոխվելիս էր նա պրոցեսն ուղիղ եթերով ցույց տալիս, հետո անգամ ցույց տվեց իր լոգարանը, զուգարանը եւ այլն, շատերին գերեց, դրանք նման էին սերիալների, եւ շատերը կարծում էին, որ դա ռեալ կապ է իշխանության եւ հասարակության միջեւ: Տարիների ընթացքում շատ բան փոխվեց: Արցախի կորուստ, մեծ ողբերգություններ, զոհեր եւ այլն, այս մարդն այլեւս չունի ասելիք: Նա անդադար արդարացնում է ինքն իրեն եւ փնտրում մեղավորներ:
Այժմ էլ ընտրություններն են մոտենում, սակայն նա չունի նոր ասելիք, ուստի հին կերպարի մեջ է մտել, ուզում է ցույց տալ, թե իբրեւ ինքը ժողովրդի մարդն է, փողոցներով քայլում է մենակ, անկաշկանդ, առանց վախերի ու թիկնապահների, ինչ-որ հիմար գլխարկներ է կրում, դրանք փոխում է, մոտենում է փողոցային երաժիշտներին, նկարում է նրանց եւ այլն: Նա ուզում է 2018 թվականի ազդեցությունը հետ բերել, սակայն դա իր մոտ չի ստացվում, որովհետեւ կյանքը փոխվել է, փոխվել են առաջնահերթություններն ու խնդիրները, փոխվել է իրավիճակը: Մարդկանց այլեւս հետաքրքիր չէ, որ վարչապետը կարող է լինել ժողովրդի ծոցից դուրս եկած, ավելին` մարդիկ ուժեղ ձեռք են փնտրում, որից կարող են ամուր բռնվել, ուժեղ կադրեր են ուզում, որոնց վրա կարող են հույս դնել, պատասխանատու մասնագետներ են ուզում, քանի որ արդեն իսկ տեսել են, թե ինչ հետեւանքներ կարող է թողնել «ժողովրդի մարդը»: Սակայն այս մարդը չի կարողանում նոր կերպար գտնել իր համար: Նա կորցրել է ժամանակի զգացողությունը, ինչն անպայման կթողնի իր հետեւանքները»: