Ինչո՞ւ Փաշինյանն ու նրա «վեցնոց» Զավենիչը որոշեցին պահպանել Սահմանադրության մեջ «կայուն մեծամասնության» դրույթը

Երեկ Սահմանադրական բարեփոխումների խորհուրդը  որոշում կայացրեց  ԱԺ ընտրական համակարգում  «կայուն մեծամասնության ապահովման» մեխանիզմը   պահպանել  2026-ի խորհրդարանական ընտրությունների համար:

Նիկոլ Փաշինյանը 2018-ին իշխանության գալուց հետո խոստանում էր վերացնել այս դրույթը, հայտարարելով, որ այն «ավտորիտար կառավարման համակարգի մնացուկ է»:

Ավելին, երեք ամիս առաջ նույն Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ կողմ է որ այս դրույթը փոփոխվի, սակայն քչերն եին կանխատեսում, որ այդ ժամանակ Փաշինյանը անկեղծ չէր այս հարցում: Այն, որ Փաշինյանը անկեղծ չի ոչ մի հարցում, կարծում ենք, որ ոչ մեկին չպիտի զարմացնի:

Ո՞ր հարցում է նա  իր խոսքի տերը եղել: Խաղաղություն է քարոզել, պատերազմ է բերել, «Արցախը Հայաստան է, և վերջ» թեզն է հռչակել, բայց «Արցախը Ադրբեջան է, և վերջ»  թեզն է կյանքի կոչել, նոյեմբերի 9-ի համաձայնագիրն է ստորագրել, իսկ հիմա հայտարարում է, որ այդ համաձայնագրի 9-րդ կետը չպիտի կյանքի կոչվի: Այս մարդը գրեթե բոլոր հարցերում է խաբեբա դուրս եկել:

Ավելին, Փաշինյանն փարիսեցիաբար, փորձում է ձևացնել, թե իբր ինքը կողմ է, որ այս դրույթը վերավցի, սակայն իր թիմն է դեմ:

Այդ չարաբաստիկ խորհրդի մեծ մասը, այդ թվում Փաշինյանի նախարար՝ Գրիգոր Մինասյանն ու ԱԺ-ի իրավականհարցերիհանձնաժողովինախագահՎ.Վարդանյանը փրփուրը բերաններին  դեմ էին այդ դրույթի փոփոխմանը՝ բերելով ծիծաղելի հիմնավորումներ: Պարզ է, «ես մեղավոր չեմ, իմ բոյառներն են մեղավոր» հայտնի մոտեցմանը  նույնիսկ հանրության ամենաթերզարգացած մասը չի հավատա: Քանզի շատ է ակնհայտ Փաշինյանի իրական մտադրությունները: Այլ հարց է, որ նա փորձում է ակնհայտ արատավոր խաղի կանոնները ոչ իր ձեռքերով կյանքի կոչել: Դրանից էլ բխում է իր ստախոսությամբ զբաղվելու պրակտիկան:

Այս  մարդը մասնագիտությամբ է ստախոս, որի համար սուտ խոստումներ տալը բնական երևույթ է: Ավելին, առանց դրա այս անձնավորությունը այլևս չի կարող գործել:

2018-ին նա խոստանում էր մարդկանց մեծ փոփոխություններ, սակայն բացի վատից երկրում գրեթե ոչ մի լավ գործնթաց, այդպես էլ չեղավ:

Նույնը վերաբերվում է նաև  քաղաքական համակարգում փոփոխություններին: Ընտրական համակարգում նա խոստացավ, որ գոնե այս դրույթը կվերացնի, սակայն այս խոստումն էլ չկատարեց:

Ճիշտ է, 2018-ին և 2021-ին նա չօգտագործեց այս դրույթը  ընտրություններից հետո, բայց այն պատճառով, որ նրան դա անհրաժեշտ չեղավ:

Մինչդեռ  2023-ի Երևանի ավագանու ընտրությունները ցույց տվեցին, որ իր քաղաքական ուժի պոտենցիալը մաքսիմում 30 տոկոսից ավելի այլևս չի լինի: 2023-ին Փաշինյանի թիմը ստիպված եղավ կոալիցիայի մեջ մտնել իր «վեցնոցի»՝ Արամ Զավենիչի թիմի հետ, որին, ի դեպ, այդ ընտրություններում  իշխանությունն իր վարչական ռեսուրսով ակտիվ աջակցում էր: Գրեթե նույն պատկերն էր լինում մյուս տեղական ընտրությունների արդյունքներում, որտեղ այս արատավոր ՝ «կայուն մեծամասնության»  դրույթը արդեն հանվել էր:

Այսինքն, դեռ 2023-ի ընտրությունների ժամանակ, իշխանությունն արդեն հասկացել էր, որ 2018-ի և 2021-ի մոդելների կրկնությունը հնարավոր չի լինի կյանքի կոչել:

Այդ իսկ պատճառով, նրանք արդեն պահեստային տարբերակով աջակցում էին նաև իրենց «վեցնոցին»:

Երեկվա որոշումը ցույց է տալիս, որ իշխանությունը փորձելու է այս նույն մեթոդը կիրառել նաև գալիք 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների ընթացքում:

Սակայն, որպեսզի Փաշինյանը կարողանա ստանալ մեծամասնություն գալիք ԱԺ-ում, նրան անհրաժեշտ է, որ այդ չարաբաստիկ «կայուն մեծամասնության» դրույթը ընտրական օրենսգրքում պահպանվի:

Հավանաբար, գալիք ընտրություններում իշխանությունները հանդես են գալու նույնպես երկու ուժերով.  ՔՊ-ով և իրենց դուստր ձեռնարկությամբ, որի դերը պիտի կատարի Արամ Զավենիչի «Հանրապետությունը»:

Չի բացառվում, որ Փաշինյանը Զավենիչի շուրջ կհամախմբի բոլոր քաղաքական թափթփուկներին, որպեսզի իրենք միասնաբար   կարողանան հանդես գալ:

Իսկ որպեսզի սրանց ԱԺ անցնելը «լեգիտիմ» տեսք ունենա, այս թիմին փաթեթավորելու են «Հայաստանը ԵՄ-ի անդամ դարձնենք»  գաղափարով: Փաշինյանը հույս ունի, որ հանրության մեջ գոնե 7 տոկոսից ավել կգտնի, ովքեր այդ ԵՄ-ին միանալու խայծը կուլ կտան:

Հենց դրա համար էլ չեն ուզում հրաժարվել այս դրույթից 2026-ի ընտրություններում:

Նիկոլ Փաշինյանն իր այս քայլով, փաստացի արդեն հաստատում է. նախկին համակարգի բոլոր արատները ոչ միայն չի վերացնելու, այլև օգտագործելու է իր շահերի համար:

Այս որոշումով փաստացի Փաշինյանը հաստատեց, որ իր հռչակած «նոր Հայաստանը»   դա գեղեցիկ փաթեթավորում ստացած «Արևմտյան Ադրբեջանն է», որը փորձում են կյանքի կոչել Թուրքիան և Ադրբեջանը և գործնականում համակարծիք է նաև ինքը՝ Փաշինյանը:

Իսկ որպեսզի դա հնարավոր լինի, 2026-ին Փաշինյանը կրկին պիտի կարողանա վերարտադրել իր իշխանությունը, որի համար, իր հերթին օգտակար կլինեն «հին Հայաստանի»  բոլոր արատավոր գործիքները:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան
Zham.am