Ինչո՞ւ ԱՄՆ-ն իր դիրքորոշմամբ փաստացի արդարացրեց հունիսի 12 –ին Փաշինյանի բռնությունները ժողովուրդի նկատմամբ

Ինչպես հայտնի է, երեկ Հայաստանում ԱՄՆ-ի դեսպանատունը հանդես էր եկել հայտարարությամբ, որտեղ նշված էր հետևյալը,-

«ԱՄՆ դեսպանությունը հետևում է Երևանում ընթացող ցույցերին։ Մենք ցուցարարներին հորդորում ենք հավաքների ազատության իրենց իրավունքն իրացնել պատասխանատու կերպով՝ զերծ մնալով բռնություն դրսևորելուց։ Քաղաքական տարաձայնությունների լուծումն ապահովվում է ժողովրդավարական գործընթացների միջոցով։ Մենք նաև խրախուսում ենք իրավապահներին հասարակական կարգի պահպանումն իրականացնել քաղաքացիների խոսքի և հանրահավաքների ազատության իրավունքի ապահովմամբ և քննություն իրականացնել բոլոր այն միջադեպերով, որոնց ընթացքում տեղ են գտել ընթացակարգերի հնարավոր խախտումներ, այդ թվում՝ ցույցերը լուսաբանող լրագրողների հետ կապված»:

Նախ, սկսենք նրանից, որ եթե այս միջադեպը լիներ, ասենք Վրաստնում, ապա արձագանքը կլիներ ուղիղ Վաշինգտոնից, այլ ոչ թե Թբիլիսիի ամերիկյան դեսպանատնից:

Իսկ դա նշանակում է, որ հայաստանյան դեպքերի վրա Վաշինգտոնը փորձում է նվազ ուշադրություն դարձնել, քանի որ այդ դեպքում քննադատության թիրախում կհայտնվեին  ՀՀ  իշխանությունները: Իսկ դա այսօր Վաշինգտոնին ձեռնտու չէ:

Բայց   նույնիսկ դեսպանատան հայտարարության մեջ, գրեթե ոչ մի քննադատական գնահատական չկար ցուցարարների ջարդի կապակցությամբ, եթե իհարկե չհաշվենք կոչը, հետաքննել ուժային կառույցի ներկայացուցիչների գործողություններ, որը ավելի շատ ձևական բնույթ ուներ:

Եթե դա լիներ Վրաստանում, ապա արձագանքը կլիներ ոչ միայն Վաշինգտոնից, այլև Բրյուսելից: Իսկ թիրախում կլինեին վրացական իշխանությունները, այլ ոչ թե ուժային կառույցի որոշ ներկայացուցիչներ:

Ավելին, դեսպանատան հայտարարության մեջ անուղղակի քննադատություն կար ցուցարարների նկատմամբ, որտեղ նշվում էր, թե՝ «Մենք ցուցարարներին հորդորում ենք հավաքների ազատության իրենց իրավունքն իրացնել պատասխանատու կերպով՝ զերծ մնալով բռնություն դրսևորելուց»։

Տպավորությունն այնպիսին է, որ կարծես ցուցարարներն էին մեղավոր երեկվա բռնությունների համար:

Նման ցինիկ դիրքորոշում, ԱՄՆ-ն իրեն  թույլ չէր տա նույնիսկ աֆրիկյան երկրներում, իրեն ոչ հաճելի քաղաքական շարժումների նկատմամբ:

Իսկ դրա պատճառը գրեթե քծնողական վերաբերմունքն է Հայաստանի որոշ քաղաքական շրջանակների, որոնք կարծում են, որ իրենց նման  պահվածքով կարող են սիրաշահել Վաշինգտոնին:

Մինչդեռ  իրական քաղաքականության մեջ հարգանքի են արժանի հստակ դիրքորոշում ունեցողները, այլ ոչ թե լպրծուն պահվածքը, որը չի ընդունվում ոչ մեկի կողմից:

Իսկ իրականությունն այն է, որ Փաշինյանի այս քաղաքական ուղու իրական սցենարիստը հենց Վաշինգտոնն է, ով ցանկանում է Ադրբեջանի հետ ամեն գնով Հայաստանի հետ հաստատել «Խաղաղության պայմանագիր», որից հետո Փաշինյանը կկարողանա լեգիտիմ կերպով ռուսական ռազմակայանը դուրս հանել Հայաստանից: Սա է Վաշինգտոնի գլխավոր նպատակը:

Ով չի ուզում տեսնել դա կա՛մ անմեղսունակ է, կա՛մ անազնիվ:

Իսկ դրանից հետո, երբ Հայաստանը պաշտոնապես դուրս կբերվի Մոսկվայի անվտանգության հովանոցի տակից, այդ դերն իր վրա կվերցնի Թուրքիան:

Իսկ դրանից հետո, Ադրբեջանից փախստականները լեգիտիմ կարգով կգան Հայաստան, և կլուծվի հայկական խնդիրը՝ արդեն այս տարածքում: Բայց դրա համար պատասխանատու կլինեն ոչ միայն Փաշինյանն ու նրա խմբակը, այլև բոլոր նրանք, ովքեր այսօր իրենց լպրծուն դիրքորոշումներով փաստացի խանգարում են, որ երկրում կայանա իրական ընդդիմություն՝  Հայաստանի իրական  փրկության իր օրակարգով:

Սա է իրականությունը: Մնացածը ջուր է և դեմագոգիա:

Դավիթ Մկրտչյան
Zham.am