Եթե հայերի մարդասիրական սկզբունքը Թուրքիայի համար է գործում, բայց ոչ Արցախի կամ Ռուսաստանի կամ Իրանի, ապա, նա մտել է այն թիմ, որտեղ սկզբունքները գործում են ի շահ այդ թիմի

Մարդկանց խիղճը, սկզբունքները, արդարության զգացումը պայմանավորված է թիմով։ 

Եթե վրացու խիղճը ուկրաինացու համար տանջում է, իսկ հայի կամ եզդիի համար ոչ, պատճառն այն է, որ նույն թիմից չենք։ 

Եթե հայերի մարդասիրական սկզբունքը Թուրքիայի համար է գործում, բայց ոչ Արցախի կամ Ռուսաստանի կամ Իրանի, ապա, կրկին, նա մտել է այն թիմ, որտեղ սկզբունքները գործում են ի շահ այդ թիմի։

Եթե եվրոպացու խիղճը տանջում է իրանցի կնոջը գլխաշոր հագցնելու համար, բայց ոչ հայ կնոջը մասնատելու, կրկին պատճառն այն է, որ նույն թիմից չենք։ Նրանց թիմի առաջնահերթությունը իրանցի կնոջն ազատագրելն է ի վնաս Իրանի, ոչ թե հայ կնոջը՝ ի վնաս Թուրքիայի։  

Սկզբունքներն ու խիղճը գործածվում է ընդամենը որպես օբյեկտիվության շղարշ։ Թիմային աշխատանքը թաքցվում է արդարությամբ, մարդասիրությամբ, սկզբունքներով, որպեսզի ավելի շատ մարդկանց լինի ներգրավել թիմ։ 

Որևէ վրացի չի ասի ես լացում եմ ուկրաինացի երեխայի համար, բայց ոչ հայերի, քանի որ նեոլիբերալ, ռուսաֆոբական ու հակաիրանյան աշխարհի թիմի մեջ եմ, և մեր այդ թիմի մեջ չի մտնում Արցախի ինքնորոշման հարցը, հետևաբար արցախցի երեխայի համար լացելը նպատակային չի։ Չի ասի, որովհետև հակառուսական լինելը նա զարգացրել է արդարության, սկզբունքայնության ու խղճի հիման վրա: Իսկ եթե այդպիսի բան, որ ըստ թիմի է արթնանում նրա խիղճը, ապա կփլվի նրա կառուցած հակառուսականությունը։ 

Թիմի գեր նպատակն այլ է (հիմնականում տնտեսական, ֆինանսական, իշխանության), բայց խղճի վրա սեղմելով է հնարավոր մեծացնել թիմը, այդ նպատակներին հասնելու համար։    

Սրանից պետք է անել հետևություն, այդ ինչպես մեր՝ հայերիս թիմակիցներն այսքան նվազեցին՝ ընդունելով Թուրքիայի ու Բրիտանիայի թիմը, և ինչ է պետք անել, որպեսզի մեր թիմը կրկին ավելանա ու մարդկանց գերակշռող մասի խիղճն ու սկզբունքն ըստ հայերի պաշտպանության գործի։ 

Առաջին հարցի պատասխաններից մեկը մշակույթն է։ Մարդիկ ուզում են լինել այն թիմից, որի մշակույթն ուժեղ է ու գրավիչ, դրա համար Արևմուտքը գրաքննեց ռուսական ուժեղ մշակույթը, որ ոչ ոք չուզենա լինել նրա թիմից, իսկ հայերից շատերը ավելի շատ լացեցին, երբ Փարիզի Աստվածամոր տաճարն էր վառվում, քան երբ հայկական կոթողներն էին ազերիք վերացնում։ Ֆուտբոլով ու Եվրոտեսիլով էին զբաղված, երբ Արցախն էր շրջափակվում։ 

Որքան լավն է Հոլիվուդի կինոն, այնքան հավանական է, որ մարդը կմտնի այդ թիմի մեջ, սակայն վերագրելով դա արդարությանը, սկզբունքներին ու մարդասիրությանը։

Արևմտյան մարդը սգում է Թուրքիայի երկրաշարժի համար, բայց ոչ Սիրիայի։

Հովհաննես Իշխանյանի Ֆեյսբուքյան էջից