Դըմփ-դըմփ-հու, և մեր հայրենիքը վերածվեց աշխարհաքաղաքական թատրոնի

Իհարկե, 4,5 տարի առաջ հրապարակներում խանդավառ պարող և "դուխով" զառանցանքի ներքո ճանապարհներ փակող զանգվածը դժվար թե պատկերացներ, որ այսօր իր հայրենիքի սրտում՝ Շուշիի մատույցներում պետք է թուրքական "գորշ գայլերը" ճանապարհ փակեն և խաթարեն իրենց տեղաշարժը հայրենիքի մի հատվածից դեպի մյուսը։ Սակայն, արդյո՞ք դա չէին գիտակցում 18-ի կազմակերպիչներն ու պատվիրատուները, ովքեր վերջին տարիներին ամեն հաջորդ օրը իրենց քայլերով ու գործողութուններով ավելի էին մոտեցնում այս օրը։

Պատկերացնում եք, մեր Շուշիի մատույցներում, որտեղ ընդամենը երկուսուկես տարի առաջ ՀՀ "հեղափոխական իշխանությունները" հերթական ռազբիզ խրախճանքն էին կազմակերպել, այսօր ռուսներն ու ադրբեջանցիները միմյանց հետ մրցույթ են կապել, թե ում "Կածյուշան" է ավելի բարձր հնչում մյուսի "Մայքլ Ջեքսոնից"։ 4,5 տարի առաջ, իհարկե, նման բան կանխատեսելը միայն ծիծաղ կառաջացներ, սակայն այսօր մենք ունենք այս ողբերգական իրականությունը։ Ու քանի դեռ Հայաստանի դե ֆակտո իշխանությունը ձեռքերը լվացել է սեփական հայրենիքի մի հատվածի անվտանգությունից և այն պատվիրակել է երրորդ երկրին, տեղի ունեցողը շատ օրինաչափ է։

Հ․գ․ հետաքրքիր է, երբ իշխանություններն ասում են, որ ադրբեջանցիները ցանկացած պահի կարող են ՀՀ տարածքով՝ այսպես կոչված 3 անցակետերով, անցնել դեպի Նախիջևան, ինչո՞ւ չեն հստակեցնում, արդյո՞ք ադրբեջանցիները իրենց հետ սատկած աղավնիներ և վրաններ բերելու իրավունք ունեն, թե պետք է միայն սահմանափակվեն մեքենաներում "Մայքլ Ջեքսոնի" երգերը բարձր միացնելով։ Իսկ եթե մի քանի ավտոբուս ադրբեջանցի բերեն ու որոշեն օրինակ փակել հյուսիս-հարավ ճանապարհը, այդ ժամանակ էլ ասելու եք, թե ըստ նոյեմբերի 9-ի հայտարարության վերահսկողությունը ռուսները պետք է իրականացնեն չէ՞։ Սա կարող էր դիտվել ոչ թե որպես իրական հարցադրում, այլ սարկազմ, սակայն փորձը ցույց է տալիս, որ այսօր մեր երկրում սարկազմն ավելի իրատեսական է, քան ցանկացած լուրջ հարցադրում։

Փորձագետ Դերենիկ Խաչատրյանի ֆեյսբուքյան էջից