Անկասկած հայախոս թուրքի համար թուրք բառը վիրավորանք չի

Անկասկած հայախոս թուրքի համար թուրք բառը վիրավորանք չի: 

Էստեղ հարցն այլ է, որ Թուրքիան և հայախոս թուրքերը իրենց ծրագրում հասել են կետի, որտեղ ցեղասպանների ազգությունը այլևս կարող է վիրավորանք չհամարվի, այն էլ Եղեռն ապրածների մոտ։ 

Այսինքն, հղի կնոջը փորը յաթաղան մտցրած անասունը վիրավորանք չի կամ ուսուցչին դպրոցում աշակերտների հետ վառածը նորմալ երևույթ ա կամ էլ հայ կնոջը մասնատողը օքեյ ա։  

Ինչո՞ւ են հասել այդ կետին։  

Որովհետև երբ 10-ամյա տղան Ձմեռ պապից հոր դին է ուզում, իսկ հայ ռազմագերին մորը խնդրում է մի ճար անել, իրեն ազատել ցեղասպանի բանտից, երբ Արցախ-Հայաստան ճանապարհը ադրբեջանցի դիվերսանտները փակում են, իսկ Հայաստանում փակում են Երկիր Մեդիան, որը եթեր է տալիս, որ հայերի ճանապարհը փակում են, փակում են Երկիր մեդիան, որ հայ գերիների կանչը չլսվի և տեղը բացում են Բուն թիվի, որը կողմ է Սահմանադրական դատարանը քանդելուն, այսինքն՝ թրքացնելուն, և այսօր ՍԴ դատավոր Արևիկ Պետրոսյանին հակասահմանադրական ճանապարհով հեռացրին՝ տեղը անգրագետ տիկնոջ ներմուծելով, որպեսզի Արցախը հանձնելուց Սահմանադրական դատարանն էլ չխոչընդոտի։ Եվ այս իրականության մեջ Եղեռն վերապրող ազգին, 2 ամիս առաջ 200-ից ավելի զոհ տված ու տարածքներ կորցրածին, 3 ամիս առաջ Բերձորից էթնիկ զտվածին կերցնում են ուրախությամբ։ 

Սա ռազմավարություն է, մեր դեմ՝ սպանի, ուրախացրու, ցեղասպանի, ժամանց տուր։ Բայց պետք չէ հուսահատվել, պետք է խաղալ։ 

Ցեղասպանները հասան այդ կետին, որովհետև երեք ամիս առաջ հայ տիկնոջ են մասնատել, իսկ կանանց իրավապաշտպան խմբերը տաշի տուշիով երեկ իրար մրցանակներ էին հանձնում, անկասկած իմ ու քո ընտանիքներին բնաջնջողի ազգությունը այս տարածքում այլևս կարող է վիրավորական չլինել։ Ցեղասպաններին հաջողվում է, որովհետև Եվրոպական «խաղաղության» անվան տակ վայելքները հաղթում են հայրենակցիդ հանդեպ ապրումակցմանը, կուրացնում են, որ Եվրոպայի հույսը Ադրբեջանի գազն է, ուրեմն բախտի բերմամբ, թե պատահմամբ հայերի ցեղասպանության կողմն է։ 

Թուրքիայում թրքությունը չվիրավորելու օրենք կա, Հայաստանում ատելության խոսքի օրենքով կարգելեն վիրավորել ցեղասպան թուրքերին։ 

Իսկ ո՞րն է մեր խնդիրն, այն մարդկանց, որոնք անտարբեր չեն իրենց պատմության, հայերի մարդու իրավունքների պաշտպանության, արդարության ու ցեղասպաններին դուրս շպրտելու և վերականգնելու, որ ֆաշիզմի, այն էլ թուրքական, վիրավորական է։ 

Մեր խնդիրը անդադար համախմբվելն է, մեր տարբերությունները մեր առավելություններն են, մեր էգոիզմը՝ ցեղասպանների զենքը, մեր համերաշխությունը՝ մեր հաղթանակը։ 

Մեր իմաստնությունը չհուսահատվելն է, չնյարդայնանալը, որովհետև մենք մահականացու ենք ու էսպես, թե էնպես ֆիզիկապես հեռանալու ենք, ուրեմն ինչո՞ւ հուսահատվել, եթե կարելի է ուղղակի մինչև կյանքի վերջ շարունակել մեր նախնիների, ներկաների, զոհվածների ու ապագաների հանդեպ պատասխանատվությունն ի կատար ածել։

Լինի դավաճան, թե թուրք, նրա ցանկացաած գործողություն ուղղված է մեզ վերացնելուն և հունից հանելուն։ 

Իհարկե բոլոր բանական մարդկանց համար ցեղասպանը վիրավորանք է, ինչպես Հիտլերը։ Բանն այն է, որ Հիտլերը մարդկանց բանականությունը ծրագրում էր հանուն ցեղասպանության, ինչպես թրքախոս և հայախոս թուրքերը, այն էլ Եղեռն ապրածների մոտ, այն էլ կրկին ցեղասպանելու համար։

Շուշին դժբախտ դժգույն արտահայտությունից, մինչև Ֆաշիզմի վիրավորանքի բացառումը 758 օր ա։  

Ձև կա, միայն հուսահատը չի փնտրում ձևը, կգտնենք ձևը բոլորիս հմտությունների հանրագումարով։

Հովհաննես Իշխանյանի Ֆեյսբուքյան էջից