11 տարեկան էի, երբ թուրքերը սպանեցին մեր թաղի 12-ամյա Վարդուհուն

1992 թվականին Ստեփանակերտ-Մեծ Թաղեր ճանապարհին, Ազոխ գյուղի մոտ, Խազազին պոստ կոչվող տեղանքում մահակներով, քարերով ու դանակներով զինված մի խումբ ադրբեջանցիներ (իբր խաղաղ բնակիչներ մոտակա ադրբեջանաբնակ գյուղից) հարձակվեցին խաղաղ բնակիչներ տեղափոխող ավտոբուսի վրա և սպանեցին մոտ 30֊ից ավելի հայերի,նրանց մեջ նաև Վարդուհին էր։ Երկու կին փրկվեցին.մեկը Վարդուհու մայրն էր...

Ես 11 տարեկան էի, երբ հասկացա, թե ի՞նչ է մահը...

Վարդուհին 12 տարեկան էր, նա այդպես էլ չիմացավ, թե ի՞նչ է կյանքը...

Հ.Գ.Բորենիների քթի տակ "խաղաղություն" երազողներ, մի'փակեք աչքերը, մինչև վերջ նայեք թորքերի տարածած կադրերը,որոնցում խոշտանգում են մեր զինվորներին...21֊րդ դարում, "քաղաքակիրթ,ժողովրդավարական, միջազգային հանրության" քթի տակ...