Դուք շրջել եք հայոց պատմության վերջին էջը և գիրքը դրել եք հյուրանոցի մահճակալի տակ

Ամեն ինչի անտիպոդը, կամ հակառակը տալիս է հնարավորություն տարբերությունները հասկանալու:

Եթե չլիներ մութը, չէր հասկացվի լույսի կարևորությունը: Այսինքն եթե չլիներ մութը, լույս բառը ընդհանրապես չէր լինի, քանզի ի՞նչ «լույս», ինչու՞ պետք է լույսը ֆիկսվի, եթե չկա մութ: Ըստ այդմ նույն տրամաբանությամբ առանց գիշեր չկա ցերեկ, առանց ծովերի չկա ցամաք, առանց թշնամու չկա դաշնակից, կամ բարեկամ:

Դարեր շարունակ հայերի համար անտիպոդը, հակահերոսը, թշնամին ու հակառակը համարվել է թուրքը: Թուրքի դեմ կռվել են, թուրքի դեմ պայքարել, թուրքի ձեռքով սպանվել ու աքսորվել, թուրքը եղել է վիրավորական ձևակերպում, թուրք անվանել են բոլոր նրանց, ովքեր հային ու հայկականությանը դեմ են եղել:

Դուք պատրաստվում եք ընկերություն, եղբայրություն, առևտուր և մտերմություն անել թուրքի հետ: Չասեք, թե կոնկրետ դուք դա չեք հանդուրժելու: Դուք արդեն էնքան բան եք հանդուրժել, որ ձեր ասածը ինձ համար անլուրջ է: Այո, դուք պատրաստվում եք թուրքին ընդունել ձեր երկրում, ձեր քաղաքներում, ձեր գյուղերում, հյուրանոցներում, ռեստորաններում, շուկաներում՝ ամենուր:

Դուք ջնջում եք անտիպոդի, հակառակի իմաստը և ըստ այդմ կորցնելու եք ձեր իսկ սեփական բովանդակությունն ու միջուկը, արմատը, ԻՄԱՍՏԸ: Դուք անհետանալու եք: Եթե չկա մութ, ապա լույսն էլ լույս չէ, եթե չկա գիշեր, ապա ցերեկն էլ ցերեկ չէ:

...Մի տարբերությամբ: Եթե նույնիսկ ձեր համար թուրքն այլևս թուրք չէ, կամ այն թուրքը չէ, որը կար 100 տարի, 30 տարի, 1 ու կես տարի, մեկ շաբաթ առաջ, ապա թուրքի համար դուք միշտ մնալու եք նույն հայը, քրիստոնյան, գյաուրը, որին պետք է ամենահարմար պահին ոչնչացնել:

Դուք շրջել եք հայոց պատմության վերջին էջը և գիրքը դրել եք հյուրանոցի մահճակալի տակ, որպեսզի վրեն քնող թուրքը մահճակալի ճռճռոցից չարթնանա։

Ռուբեն Մխիթարյանի Ֆեյսբուքյան էջից