Պահանջում եմ, այո՛, պահանջում

ՊԱՀԱՆՋՈՒՄ ԵՄ

 

2018թ․ վերջին, անհանգստանալով, Արցախի ճակատագրով վարչապետ կոչեցյալի իրարամերժ, կասկածելի հայտարարություններից, գրեցի այս հոդվածը․ «Ո՞րն է Արցախի հարցի արդարացի լուծումը»։ Հոդվածի վերջաբանն է․

 

«Վերջաբան․ Արցախի հարցը միայն պատմական արդարության վերականգնման հարց չէ, այն միայն արցախցիների կյանքի և ինքնորոշման իրավունքի հարց չի։ Արցախի հարցը ողջ հայության, Հայաստանի ոչ միայն ապագայի, այլև արժանապատվության հարցն է։ Կարող են տարբեր միջազգային ատյաններում բանաձևեր ընդունել Ադրբեջանի, այպես կոչված, տարածքային ամբողջականության օգտին, Հայաստանին համարել ագրեսոր, զիջումների դիմաց ճանաչել Հայոց ցեղասպանությունը, խոստանալ միլիարդավոր դոլարների վարկեր, շնորհել Խաղաղության Նոբելյան մրցանակ։ Բայց․․․ բայց եթե ողջ աշխարհի, այդ թվում «միջազգային հանրության», գերտերությունների, մեր հակառակորդների կողմից մեր նկատմամբ որոշակի հարգանք կա, այն, համոզված եմ, պայմանավորված է միայն ու միայն արցախյան հաջողություններով։ Կկորցնենք այդ հաջողությունները՝ կկորցնենք ողջ Հայաստանը և «միջազգային հանրության» կողմից կարժանանանք միայն արհամարհանքի և խղճահարության։

 

Գիտակցու՞մ է արդյոք այս ամենն Արցախյան շարժման ոգևորությունը և պայքարը չտեսած, այսօրվա առաջադեմ երիտասարդ իշխանությունը, թե՞ համարում է, որ․․․»:

 

Ցավով եմ նշում, որ կանխատեսման երկու կետերն արդեն կատարվել են, Արցախի կորստից հետո, ԱՄՆ նորընտիր նախագահ Ջո Բայդենը արտասանեց «ցեղասպանություն» բառը, ԵՄ-ն խոստացավ 2,6 մլրդ․ եվրո օգնություն և վարկ Հայաստանին․․․ և ի՞նչ․․․ մնաց Նոբելյան մրցանա՞կը։ Պատահակա՞ն է, արդյոք, վարչապետ կոչեցյալի կողմից անընդհատ կրկնվող «խաղաղություն, դեմարկացիա, դելիմիտիզացիա» խոսքերը, երկու օր առաջ հակաարցախյան բարբաջանքները և վերջապես Ժիրայր Լիպարիտյանի հայտնվելն ու նույն թեզերն առաջ քաշելը։

 

Լավ, էլ ու՞մ և ինչի՞ ենք սպասում։ Պահանջում եմ, այո՛, պահանջում, Հայաստանի բոլոր քաղաքական ուժերից, անհատներից, մտավորականներից արձագանքել։ Լռությունը նշանակում է սատարել դավադրությանը և հավասար է դավաճանության։