«Ամեն երեկո Եռաբլուրում ինձ են մոտենում հերոսածին մայրեր ու բարևելով շշնջում». Կարին Տոնոյան

 «Անճարությունից դեպի անկոտրում պայքար
Ամեն երեկո Եռաբլուրում ինձ են մոտենում հերոսածին մայրեր ու բարևելով շշնջում.

- Շնորհակալություն, որ այդքան ուժեղ եք, մեր տեղն էլ պայքարեք, ես այդքան ուժեղ չեմ...

- Ինձ համար միևնույն է վաղվա ճակատագիրը..... եթե որդիս չկա, մնացածն էլ կարևոր չէ....

- Ես չեմ կարողանում ապրել, ուր մնաց պայքարել....

- Ի՞նչ անենք, ասեք, վրեժը մթագնել է ուղեղս, սիրտս, հոգիս....ոչինչ չեմ ուզում վրեժից բացի...

- Ի՞նչ իմաստ ունի էլ ապրելը, երբ մեր երեխեքի կյանքն էլ, մահն էլ արժեզրկեցին....

....և շարունակվում է Հայրենիքին զավակ տված հերոսածին մայրերի անտերության ու անճարության սգահանդեսը.....

Եվ ուզում եմ շշնջալ ու գոռալ միաժամանակ.

- Ես բոլորովին էլ ուժեղ չեմ, քույրեր, իմ սիրտն էլ ձեր սրտի պես դադարել է բաբախել, իմ հոգին էլ ձեր հոգու պես նվում է անճարությունից, իմ աչքերն էլ ձեր աչքերի պես ցամաքել են արցունքներից.....

Բայց իմ անճարությունից խելագար ցասում է միայն ծնվում.

- Ոչ ոքի, ոչ ոքի թույլ չենք տալու իմաստազրկել մեր որդիների անգին զոհաբերությունը....

Կա Տիեզերական արդարություն, պիտի՛ լինի, հակառակ դեպքում ամեն ինչ արժեզրկվում է կյանքում, և մեր՝ այսքան թանկ վճարած մայրերիս պատասխանը պիտի լինի նույնքան թանկ՝ Հայաստանի նոր հաղթանակը...

Եվ այդ օրը գալու է»:

Կարին Տոնոյանի ֆեյսբուքյան էջից